Typisch Tokyo 1: Let’s Go Chibi!

Twee verdiepen hoog, twee fietsen breed en ongeveer dubbel zo diep als breed. Aan de fietsen en de was die genoodzaakt buiten hangt te drogen is af te leiden dat hier een familie woont. Alles wat buiten kan blijven staan, staat ook buiten. Wasmachine, fietsen, de was, leidingen, afval, speelgoed, … Gelukkig is Japan een land waar je heel veilig je spullen voor de deur kan zetten zonder dat ze gestolen worden (maar wel oppassen voor ondergoed-dieven!).

Ooit stonden er nog huisjes zoals dit er rond. Maar waarschijnlijk met de tijd onbetaalbaar geworden, of de bewoners zijn overleden en de nakomelingen verkozen een ruim appartement in een groot appartementsgebouw, wie weet. Maar 1 ding is duidelijk, als een huis onbewoond is, is de kans groot dat het afgebroken wordt. En een huis dat verdwijnt bied in veel gevallen plaats aan ofwel een parking, ofwel een pachinko-parlor (een soort goktent waar je pachinko speelt, een spel met stalen balletjes waar zeer veel mensen verslaafd aan zijn en fortuinen aan kwijtspelen). Zo veranderd een groot deel van Japan in een beton-neon-woestijn, een zeer jammere evolutie, waarvan ik hoop dat er ooit een einde aan komt.

Een meer bekend voorbeeld: Nakagin Tower. Een van de eerste capsule-hotels, waar je ooit kon overnachten in een ‘capsule’, een miniatuur-hotelkamer, een kamer is het zelfs niet meer te noemen. Capsule hotels vindt je nog overal in Japan, ideaal voor een beschonken zakenman die zijn laatste trein heeft gemist en goedkoop wil kunnen slapen. De hedendaagse versie is gewoon een afgesloten ruimte met een bed, eventueel een radio en een tv erbij, afsluitbaar en opgestapeld. De douches, eten en drinken etc, zijn in aparte ruimtes en worden door iedereen gebruikt. Nakagin was nog een ander soort capsule-hotels. Daar waren het wel echte kamers, waar je jezelf kon wassen en eten klaarmaken, langere tijd verblijven. Het nadeel was dat mensen er depressief werden, de kamers enorm claustrofobisch ingericht waren, en alles zo miniscuul klein en compact dat het comfort er afviel. Sommige mensen trokken er in voor de rest van hun leven, en wonen er nu nog. Daardoor kunnen ze het niet zomaar afbreken, al zou de overheid en bouwfirma’s niet liever willen dan dat stukje kostbare grond tot andere doeleinden aangewend wordt. (zoals een parking of een pachinko misschien -_- ) Het gebouw is niet meer voor publiek toegankelijk en doet niet meer dienst als hotel, dus we konden het niet langs binnen bezichtigen.

Links: Nakagin Tower nabij Ginza, een van de duurste wijken ter wereld. Rechtsboven: Elk blokje is 1 kamer, met 1 venstertje. Rechtsonder: Onderaan stond 1 voorbeeldkamer met wat uitleg, en geeft een beeld van hoe klein het is. Die deur op het eind is een stuk kleiner dan een normale deur! Toch vond ik het er nog redelijk ruim uitzien, enkel koken wordt wel moeilijk ^^;

Maar dat is maar een beperkt deel van het effect van plaatsbeperking natuurlijk. De Japanse neiging tot verkleining zorgt er ook voor dat je nooit uitgekeken raakt. Het is mogelijk om elke dag exact dezelfde weg af te leggen tussen punt A en B, en elke keer nieuwe details te ontdekken. Kleine plantjes staan tegen de muren van huizen in kleine versierde potjes de airco-uitlaat te vergezellen, de waslijn hangt erboven omdat het terras al volzet was, enkele waterflessen die ervoor zorgen dat honden er niet gaan plassen werken het geheel af. Of nee wacht, daar staat nog een plastieken actiefiguurtje uit langvervlogen tijden, en tussen de plantjes ligt ook nog een schattige kat te slapen. De volgende dag bleken er ook mooie steentjes te liggen ter versiering en blijkt er een reeks belletjes dienst te doen als waterpijp van het dak naar de grond. En zo zie je elke dag meer en meer. In zulks een visueel land heb ik enorm medelijden met mensen die blind zijn. Misschien dat er daarom overal geleidestroken op de straten en in stations zijn, alle oversteeklichten andere geluidjes maken en de roltrappen non-stop tegen je zeggen dat je moet oppassen omdat er een roltrap aankomt. Daar kunnen ze bij ons ook nog wat van leren!

De miniaturisering in Japan heeft dus zijn goed en slechte kanten, maar is zeker en vast een interessant fenomeen dat bijdraagt tot de intrigerendheid van Japan en mede het land zo uniek maakt!

[Typisch Tokyo is een korte reeks artikels over de ervaringen die ik opdoe in Japan tijdens mijn maand hier in 2010, en is geheel subjectief en dus niet gebaseerd op correcte feiten]

Pagina's: 1 2