Hoe zit dit nu juist in Japan?
Er wordt heel veel chocolade gegeven in Japan, zelfs aan de mensen op je kantoor.
Wil dit dan zeggen dat ze allemaal van je houden? Nee hoor, het is waarschijnlijk “giri-chocolade” (“verplichtings-chocolade”), dit is een teken van dankbaarheid voor al de mannen in een vrouw haar leven, dit betekend ook de collega’s.

Liefde heeft heel weinig te maken met Valentijnsdag in Japan, en dit is al een heel lange periode zo.

Wie nam dan de liefde uit de dag? 

Lees het antwoord op deze pagina.

De publicatie van ‘Hello Kitty’s gids naar Japan in het Engels en Japans’ roept echter op tot een beetje drama, waardoor nu Hello Kitty’s nationaliteit en zelfs haar hele geschiedenis in vraag wordt gesteld.

Wil je weten of Hello Kitty nu Brits of Japans is? Ga dan snel naar deze pagina om het antwoord te lezen.

De website MADAME RiRi, die interessante onderwerpen in Japan en over de hele wereld omvat, geeft enkele voorbeelden hoe buitenlandse mensen reageren op de omgeving nadat ze verhuisd zijn naar Japan.

“Ik ben verslaafd geworden aan papieren zakdoeken.” Meldt een Amerikaan die in Hokkaido leeft.

“Toen ik voor het eerst in Japan kwam, vermeed ik verdelers van wegwerp zakdoekjes. Nu verzamel ik ze wanneer het kouder begint te worden buiten. In feite ben voel ik me zelfs ongemakkelijk wanneer ik het huis verlaat zonder zakdoeken.”

Wil je meer situaties lezen hoe mensen zich hebben aangepast aan Japan? Lees hier het volledige artikel

Veel Japanners geloven dat elke bloedgroep een zekere personaliteit en affiniteit heeft, het is dus ook gewoon voor hen om aan anderen hun bloedgroep te vragen of er zelfs naar te raden door middel van de personaliteit. Daarnaast is het ook niet ongewoon voor vrouwen tussen de 20 en 30 jaar om een toekomstige man te kiezen gebaseerd op zijn bloedgroep.

Voor de rest van dit artikel ga naar Japan Today.

Lees de rest van dit artikel op Japan Today. 

Lees de rest van dit artikel op Japan Today.

De bekendmaking werd gemaakt door  Aida Takia-O’Reilly, de president van de  Hollywood Foreign Press Association. “Als een internationale organisatie gericht op creativiteit, is de HFPA verheugd om een globale muzikale artiest van Yoshiki’s statuut te hebben om de muziek voor de show te maken,” zei ze in een statement aan de media. 

Lees de rest van dit artikel op Japan Today.

Hoewel Toshiba het modelnummer niet onthult, is de kans groot dat deze mysterieuze tablet al beschikbaar is in Japan, namelijk de Regza AT700. Of de zeer vergelijkbare Toshiba Excite, gepland om te verschijnen in de VS later deze maand.

Het tablet is maar liefst 7,7mm dik in tegenstelling tot de Ipad 2 die 8,8mm dik is.

Meer hierover vind je op deze website.

Het is dan ook niet abnormaal dat een anime fan interesse zal krijgen in de muziek die wordt afgespeeld tijdens de series.

Het is waarschijnlijk ook door anime dat de meeste mensen de japanse pop en rock muziek leren kennen.

Maar een simpele interesse kan sneller dan je denkt veranderen in een levensstijl of soms zelfs een obsessie. 

In de link onderaan vind je een verhaal van een j-pop fangirl, ze verteld hoe ze met jpop in contact is gekomen en hoe haar interesse groeide in verschillende fases.

Link naar het verhaal: klik hier

Osechi Ryori is een traditionele stijl van koken op basis van oude methoden onder andere door het conserveren van voedsel. In osechi-Ryori overheersen groenten, maar ook gegrilde vis, zoals tai (zeebrasem) en Buri. 

Oorspronkelijk was het een taboe om de eerste 3 dagen van het nieuwe jaar te koken. Daarom werd op het einde van het vorige jaar Osechi gemaakt, omdat vrouwen niet koken in het nieuwe jaar.

Het voedsel is daarom bereid om gegeten te worden bij kamertemperatuur, en kan een paar dagen bewaard worden zonder koeling.

Om meer te weten over dit onderwerp kan je op deze links klikken:

http://en.wikipedia.org/wiki/Osechi

http://savoryjapan.com/learn/culture/festivals/oshogatsu.html

Er waren twee verdiepingen voorzien voor de conventie; een eerste verdieping en een tweede verdieping, waarbij de tweede verdieping meerdere ruimtes omvatte. Op de eerste verdieping was de dealer-room geplaatst en de matten voor de Japanse vechtsporten. Er waren niet heel veel dealers -iets waar naar komende edities toe aan gewerkt kan worden, want een eerste editie is altijd de moeilijkste-, maar er waren tevens ook artiesten aanwezig die eigen originele art en commissies aanboden.

Op de tweede verdieping stond de game-room, het Japan Center met enkele workshops -waaronder ikebana- , een zaal met podium voor cosplay-wedstrijden, quiz en dergelijke en dan de photoboot, de DDR en een promotie-stand van Tsunacon. Tevens was er op de tweede verdieping een bar waar sushi, taiyaki en drinken werden verkocht.

De cosplay-room barstte letterlijk uit zijn voegen gedurende de cosplaywedstrijd, wat voor complicaties zorgde bij de photoboot aangezien deze ruimte enkel door panelen gescheiden werd van de cosplay-room. Deze panelen werden dan ook zorgeloos weggeschoven waardoor de photoboot een deel van zijn plaats verloor en bijna een van de flitsers het moest bekopen. De cosplay-wedstrijd zelf was dus zeker een groot succes, waarvan hier de winnaars:
Best cosplay: Black Witch.
Best act: Sasuke.
Best performance: Jack Sparrow.

Kiyoshi aan het werk aan de photobooth tijdens de cosplaywedstrijd.

Atsusacon was een zeer aangename en gezellige conventie die voor een eerste editie vast en zeker een succes was, maar natuurlijk waren er ook enkele minpuntjes die enkel verbetert kunnen worden  naar de toekomst toe. Aan de bar had er Japans drinken mogen zijn (er waren enkel Monster energy-drinks) en de sushi -€2 voor een stukje maki-sushi- was jammer genoeg toch wel duur. De -zelf gemaakte!- taiyaki was heerlijk en een aanrader waarvan ik hoop dat die op de volgende editie opnieuw te koop zal zijn.
Zoals eerder vernoemd waren er niet al te veel dealers aanwezig, maar dit was zeker te verstaan en zal er ook enkel beter op worden; in de toekomst is het zeker mogelijk voor Atsusacon om meerdere dealers te pakken te krijgen en zo het aanbod te vergroten.
Het enige dat echt wel spijtig was, was dat het beloofde matsuri-thema nergens meer te bespeuren was. Hierdoor deed de dealer-room nogal kaal en koud aan, dus dit was zeker welkom geweest en hopelijk kan dit voor de tweede editie wel.

Hoewel er zeker hier en daar verbetering mag/nodig is, is Atsusacon een aanrader. Al is het momenteel meer op de sociale-contacten dan om de shopping-spree. Maar de toekomst van Atsusacon ziet er rooskleurig uit en heeft zeker het potentiëel om uit te groeien tot een grote en populaire conventie.

 > officiële website van Atsusacon

 Binnenkort verschijnt hier nog een volledige fotogalerij met sfeerfoto’s van de conventie en alle foto’s van de photobooth.

Eerst een rookstop gehouden bij het beeld van Hachiko, en daarna vertrokken naar Shibuya 109 …

Ah, wat een geweldig shoppingcenter, de winkels zijn extreem klein vergeleken met die in belgië, maar ze hoeven ook niet groot te zijn, want bijna geen enkele winkel heeft meer dan 1 maat.

Lizlisa blijft een leuke winkel maar ze hebben een rare methode voor de paskamers… je geeft de kleren die je wil passen aan een van de werkneemsters, dan krijg je een nummer en moet je daarmee je beurt afwachten …

Dan co&lu … sugoku desu yo ne! Je koopt er 1 ding en je krijgt 2 dingen gratis, en ze hebben Europese maten ^^

Daarna nog een Subway gaan eten en naar Tower Records

Omdat de winkels in Shibuya al om 7u sluiten ben ik dan maar terug naar Asakusa gegaan.

Vandaag doe ik het rustig aan, ik ben wat souvenirs gaan kopen in Asakusa en geniet op het moment van het weer op een terras … zo meteen ga ik mss nog een paar taiyaki halen, want die dingen zijn zo lekker…

Originele blogpost en meer foto’s op rei-chan in Japan

Maar daarna gingen we weer terug naar Shinjuku … daar aangekomen werden we aangesproken door 2 Japanners. Onschuldig als mijn roommate is, had ze niet door wat die kerels wouden en daardoor zijn we uiteindelijk mee gegaan naar karaoke.

Uiteindelijk is ze er toch achter gekomen en omdat ze mega veel schrik had zijn we gaan lopen!

Anyways, dat was het voor vandaag, morgen ga ik naar Shibuya, dus verwacht maar een update over de kleding die ik heb gekocht. xD

rei-chan in Japan

Rei-chan (Laura Lenaars) is enkele weken op reis in Tokyo en zal haar ervaringen en verhalen dagelijks delen op haar blog en op Nippon Zasshi.

volg rei-chan in Japan op blogger

Net nagels opgeplakt + op japans toetsenbord, dus excuses voor de fouten …

Anyways …

Deze morgend vroeg eindelijk aangekomen en een loodzware koffer half Asakusa rondgezeuld … Na een half uur had ik dan eindelijk de hostel bereikt (en zo ver van het station is het nog eens niet), ingecheckt en mijn kamer opgezocht.

Er zit daar op het moment maar 1 ander meisje, haar Engels is niet echt goed, dus probeer ik maar zo goed mogelijk Frans te verstaan.

Samen met haar en een paar van haar Amerikaanse vrienden ben ik tegen 2u vanmiddag Tokyo ingetrokken. Maar daarvoor nog snel een yukata set gaan aanschaffen, want we gingen naar de sakura kijken…

Eerlijk gezecht voelde ik me in het begin nogal awkward … In Asakusa lopen wel meer vrouwen rond in Yukata, omdat het het het historisch gedeelte van Tokyo is … Maar vanaf we in Ueno waren, liep ik dus als enige in dat ding rond … Ik werd langst alle kanten bekeken, wat het op het gemak voelen niet echt behielp.
Anyways, uiteindelijk stelde het me toch gerust nadat een paar mensen me een compliment gaven.

Na een bento-pauze in Ueno-park, zijn we naar Harajuku vertrokken, heerlijke crepes gegeten (ichigo-chockoreeto), en dan zag ik het … een winkel van LizLisa … ookal ga ik nog zeker naar hun winkel in Shibuya 109, ik moest er binnen … en uiteindelijk de schattigste handtas ooit gekocht. :p

Na Harajuku richting Shinkjuku getrokken, waar ik en mijn roommate op de Hosts aan het geilen waren ^^ Uiteindelijk op cafe beland (thank god u can still smoke in there) en daarna stillaan weer naar Asakusa getrokken.

Morgen staat Akihabara op de planning, voor degene die iets hadden gevraagt van daar, srr ik ga toch niets kunnen meenemen, mijn koffer is nu al bijna vol.

Mata ashita

De reddingswerken zijn nog volop aan de gang maar het einde van de problemen is nog niet meteen in zicht. Deze ochtend was er nog een aardbeving van magnitude 6,0 met een epicentrum 10km van de Japanse kust ter hoogte van Chiba en zondag nog had de vulkaan Shinmoedake haar grootste uitbarsting in 50 jaar.

Waar de natuur geen wil of intentie bezit en dus niets te verwijten is voor het ontstaan van de ramp op zich, zijn veel gevolgen wel van menselijke aard.

Japan heeft als rijk land andere problemen na zo’n gebeurtenis dan bij gelijkaardige rampen in minder bevolkte of minder ontwikkelde landen.

Vrij zeker het voornaamste momenteel is de radioactieve besmetting door problemen in de kerncentrale in Fukushima.

Aanvankelijk werd het afgedaan als redelijk negeerbaar, maar inmiddels zijn tot ver buiten de omgeving van Fukushima nr. 1 verhoogde stralingshoeveelheden gemeten en heeft de regering en het energiebedrijf  TEPCO moeten toegeven dat de toestand kritiek is. De verspreiding van radioactieve deeltjes kwam vooral van stoom die afgelaten werd in een reactie om een ergere ramp te voorkomen en vervolgens door wind uit het noorden richting het dichtbevolkte Tokyo gevoerd werd. Ten gevolge van een waterstofexplosie in reactor nr. 3 wordt iedereen in een straal van 20km geëvacueerd (inmiddels waren er al 3 explosies in de verschillende reactoren). Ook in andere gebieden die zwaar getroffen zijn worden nog massaal mensen weggehaald, meer dan een miljoen mensen zitten zonder woning momenteel. Tot op vandaag zijn 3 van de reactoren nog overhit en nog steeds niet uitgeschakeld kunnen worden, de kans op een gedeeltelijke of volledige meltdown is nog steeds reëel.

Zelf vraag ik me ook af of dit niet voorkomen had kunnen worden, waarom worden oude kerncentrales nog operationeel gehouden in een gebied dat bekend staat om zware seismische activiteit? In 1 kerncentrale zijn bij 3 van de 4 reactoren ontploffingen gebeurd en gedeeltelijke smelting van de reactorkernen, dat wijst duidelijk op nalatigheid! (een uitgebreid artikel hierover vindt u hier - in het engels ). In België worden alvast weer informatiecampagnes opgestart gericht inclusief verdeling van jodiumtabletten, vergelijkbaar met de reactie na de ramp in Tjernobyl.

Een tweede serieus probleem is een tekort aan levensmiddelen.

Ongeveer een half miljoen mensen verblijven in tijdelijke opvangcentra en in de regio Tohoku zijn winterse temperaturen voorspeld, waarbij de gestrande mensen niet enkel een gebrek aan eten maar ook aan warmte lijden, vooral nu het ten noorden van Tokyo terug zwaar is beginnen sneeuwen.

Japan survivors (klik om te openen in een nieuw venster)

Elders vormt het voedselprobleem zich op een totaal andere manier.

Terwijl veel leveranciers en producenten het aanbod in goederen al hebben zien in elkaar storten, vertonen vele Japanners juist de verkeerde reactie: massaal eten en noodzakelijke levensmiddelen inslagen. Dit hamstergedrag zorgt voor lege rekken in winkelketens waardoor andere mensen die het nodig hebben niets meer kunnen kopen, en vooral de mensen in gebieden waar alle winkels vernietigd zijn niet goed voorzien kunnen worden van noodrantsoenen die al moeilijk te leveren zijn doordat veel wegen onberijdbaar zijn geworden. De overheid heeft de bevolking reeds opgeroepen te stoppen met het leegkopen van winkels. Dit toont aan dat in het Japan dat we kennen als het land waarbij de groep voor het individu komt, paniek toch soms de overhand kan krijgen op solidariteit.

Gelukkig is dat wel de uitzondering op de regel.

Heel Japan komt in beweging om de slachtoffers te steunen, en ik geloof dat -hoe erg de verliezen ook zijn- deze gebeurtenis terug meer eenheid kan brengen in een Japan dat al jaren geplaagd word door onverschilligheid en een gebrek aan motivatie. Lang alle kanten rijzen initiatieven op om de slachtoffers emotioneel en financieel te steunen. Ook hier in België rijzen een aantal benefietprojecten op waar je zelf kan aan bijdragen:

Benefiet groep voor Noord-Japan aardbeving van 11 Maart 2011 (facebook)

Kraanvogels in Origami ter morele steun, op Made in Asia (facebook)

Groupon geeft 4 euro aan het Rode Kruis per donatie van 2 euro (of je kan ook rechtstreeks op de site van het Rode Kruis donaties overschrijven)

Internationaal kan je ook via Google Crisis  Response bij het Japanse Rode Kruis, Unicef en Save the Children

Nochtans heeft het land niet expleciet om hulp vanuit het buitenland moeten vragen, intussen is er een hele solidaire golf van geld en mankracht binnen Japan aan het verschuiven om de getroffen gebieden te helpen, zowel vanuit de overheid, bedrijven en particuliere initiatieven. Keizer Akihito addresseerde voor de eerste maal rechtstreeks de bevolking via een televisieuitzending om zijn medeleven te betuigen en stuurde ook geld naar de prefecturen Iwate, Miyagi, Fukushima, Ibaraki en Chiba. Ook de muziekwereld komt in beweging, Yoshiki van de band X Japan stelde bijvoorbeeld zijn kristallen piano te veil om de opbrengst te schenken aan humanitaire steun. Ook Nippon Zasshi wil zijn steente bijdragen, als je nog manieren weet om de slachtoffers te helpen mail ze door naar redactie@nipponzasshi.be aub.

Ben je ongerust over vrienden of familie in Japan die je niet  kan bereiken? > http://www.familylinks.icrc.org/eng/familylinks-japan

Een reeks pakkende beelden op The Big Picture Japan Earthquake Aftermath

Bekijk ook de NHK World livestream:

Streaming Video by Ustream.TV

Konami maakt een spel voor de Nintendo DS dat ‘Love Plus’ heet. Populair bij mannen in de twintig, dertig. Uit het spel kies je een van de drie meisjes en je probeert haar boyfriend te worden. Je kunt praten met het meisje via een microfoon, je kunt haar virtueel kussen met een stylus. Je poogt de game-fases perfect te doorlopen zodat ze je vriendin wordt en ze je lieve dingen zegt. Het hoogtepunt van het spel is om samen met haar virtueel op reis te gaan naar Atami.

… meer op ACHIKOCHI

Het was 1 juli, een donderdag, toen we naar het Gundam Cafe in Akihabara gingen. De enige referentie naar de locatie van het café die we hadden, was “ergens aan de brug aan het station van Akihabara, zo tegen het spoor”, wat niet meteen zorgde voor een “ahja, natuurlijk, daar”-gevoel, aangezien het spoor kruist met een ander spoor en dus ook vier bruggen heeft en meerdere ingangen van het station. Er waren dus te veel mogelijkheden en te weinig informatie. Uiteindelijk duurde het  -gelukkig voor ons- maar een kwartiertje voordat we het café gevonden hadden, dat zich blijkbaar bevindt aan het plein aan de “Akihabara Electric Town Exit” van de JR lijn. Het was ongeveer vijf uur in de namiddag, het warmste van de dag was al voorbij en we hadden net enkele uren in Ginza rondgelopen, dus we waren ook wel toe aan een verfrissing, een perfect excuus om het Gundam Café binnen te gaan.

De voorkant van het café, waar niet naast gekeken kan worden, is in complete Gundam-stijl, met boven de ingang de typische Gundam Maedate (een moderne versie van een helmwapen zoals de samoerai op hun helmen hadden -nvdr) dat iedereen wel bekend is. Op het eerste zicht leek het er redelijk rustig, dus gingen we naar binnen, langs de deur die niet naar het café leidde maar naar het mini-winkeltje dat er bij hoort en gevuld is met allerlei leuke Gundam hebbedingetjes, zoals stickers voor op de gsm, koekjes, etc. Echt goedkoop zijn die dingen niet, maar voor een echte Gundam fan maakt dat natuurlijk niet zo heel veel uit. Wij besloten toch eerst het café zelf eens te bekijken.

We kwamen binnen en zagen meteen dat het er bomvol zat. Enkele mensen voor ons werden naar een vrij tafeltje gebracht en even dachten we toch wel dat we er niet meer bij zouden geraken. Een dienster kwam naar ons toe, bevestigde dat we met twee waren en ging een tafeltje zoeken, waar we eventjes later aan konden plaatsnemen. Jammer genoeg was de enige vrije tafel vlak onder het grote televisiescherm waar constant verschillende dingen over Gundam op getoond werd, van “wie is deze Gundam Pilot?” tot allerlei Gundam-commercials van de serie en merchandise en live-action instructievideo’s over het besturen van een Gundam.

Bestellen gebeurde aan de bar en er waren verschillende dingen te verkrijgen; drankjes (zowel met als zonder alcohol), snacks, ijsjes en warme gerechten. Allemaal met een Gundam-touch. We namen een koude oolong thee, een ice coffee en een Gundam ijsje. We gingen terug zitten en wachtten met ons drinken totdat we ons ijsje zouden krijgen. Tijdens het wachten namen we het interieur van het café in ons op, dat gevuld wordt met text decals op een volledig Gundam-gestyled decor, aangevuld met ingekaderde, originele tekeningen.

Het is er eigenlijk niet zo enorm groot, maar volgezet met tafeltjes en stoelen, die dan nog eens allemaal bezet waren, net zoals die in de rokersafdeling (ja, we waren toch wel een beetje verbaasd dat het café een rokersafdeling had). Het Gundam café is razend populair, wat nog eens zal blijken uit wat we later opmerkten. Er kwamen om de zoveel tijd mensen binnen, waardoor het er nooit echt leeg werd. Opvallend was wel dat wij de enige buitenlanders waren.

Tegen een van de muren, rechts van het televisiescherm, stond een glazen kast met een hele verzameling Gundam modellen in, allen van  de RX-78-2 (zowat de standaard gundam die je overal ziet), en blijkbaar diens evolutie door de jaren heen.

Uiteindelijk kregen we ons ijsje. Het was een enkel bolletje vanille met mango ijs, omringd door blauwe, koude jelly en met op het bolletje ijs twee rode snoepjes, zodat het geheel echt Gundam uitstraalde – en het was enorm lekker. Samen met onze drinkbekers waar het logo van het café opstond – een Gundam hoofd, natuurlijk – maakte dit het geheel af. Van de bekers  konden we zelfs geen afscheid nemen, dus die hebben we maar gewoon mee genomen.

We waren nog wat aan het nagenieten van het ijsje en aan het slurpen aan ons drankje, toen ik de man van het koppel naast ons hoorde zeggen dat de wc er echt “cool” uitzag. Ik vertelde dit aan Kiyoshi en natuurlijk moesten we dus ook de wc’s eens gaan bekijken. En ja, ze waren Gundam, met rode muren, een halfautomatische wc met wc-bril die automatisch opengaat als je binnenkomt, etc. Met een “wauw”-gevoel kwamen we terug van de wc, dronken nog wat verder en gingen maar eens door.

Interieur: de Gundam-heid druipt er vanaf en ondanks de drukte was het leuk om er te zitten en om te zien hoeveel mensen er zijn die Gundam kennen en er fan van zijn.

Eten/drinken: goedkoop was het er niet, want we betaalden toch wel tegen de tien euro voor twee drankjes en een ijsje, maar het was wel lekker. De niet-alcoholische drankjes waren niet speciaal (op de Gundam bekers na), maar op de menukaart zagen we wel dat er bij de alcoholische drankjes vuurrode en felblauwe dingen waren, die er best wel spectaculair uitzagen. Alcoholische drankjes zijn natuurlijk wel een pak duurder.
Het eten bestond op zich uit allemaal eenvoudige gerechten, maar de afwerking maakte het wel speciaal, zoals groentjes die gesneden waren in bepaalde vormen. Het ijsje dat we hadden was niet goedkoop, bestond slechts uit een enkel bolletje, maar het was heel lekker.

Gundam ijs: 320 yen
Ice latte: 380 yen
Oolong thee: 250 yen

Bediening: het bestellen zelf was aan de bar en drankjes worden onmiddellijk meegegeven. Voor andere dingen wordt er een nummertje meegegeven en is het wachten aan het tafeltje totdat de bestelling klaar is, ze deze komen brengen en het nummertje weer mee nemen. Het duurde even voordat ons ijsje klaar was, maar dat was waarschijnlijk te wijten aan de hoeveelheid volk dat er op dat moment was en dat er toch wel veel mensen voor een warme maaltijd kwamen. Er waren op het eerste zicht niet veel diensters (we zagen er niet meteen een man werken, tenzij die zich in de keuken verborgen hield), dus het is mogelijk dat de traagheid van maaltijden de schuld is van te weinig werkkrachten, in combinatie met drukte. Het kan best zijn dat het in de voormiddag en namiddag sneller gaat, wanneer de bestellingen voor warme maaltijden minder talrijk zijn.

Op een blog had ik gelezen dat de diensters gekleed zouden zijn in kostuums ofwel van de “Earth Federation” of van de “Principality of Zeon”, waar we niets van gezien hebben. In de plaats daarvan gingen ze allen gekleed in het zwart, met het logo van het café op hun t-shirt.

Een dikke twee weken later kwamen we voor de eerste keer op een zondag in Akihabara en liepen we langs het Gundam Café. Voordien zei ik dat het café enorm populair is, en dit was een moment dat we dat nog eens merkten. De rij van wachtende voor het café was enorm en wij waren blij dat we er al eens waren geweest en ons er dus niet moesten bij zetten. Ik denk dat we er dan toch wel gemakkelijk een uur hadden gestaan. Het Gundam Café kan dus op een zondag best gemeden worden.

Officiële website: http://g-cafe.jp/index.html

Iets meer dan 2 sandalen breed!

Maar klein is ten slotte vooral praktisch en compact. Op ons terras staat een wasmachine die 2 tot 3 keer zo klein is als de gemiddelde wasmachine in een Belgische woonst. Het terras is ook maar even breed als dat kleine wasmachientje, en biedt nog plaats voor een een airco-uitlaat (er is altijd plaats voor airco!). Het gasvuur is van het type ‘zet op de kast, sluit aan en begin te koken’, 2 vuren en iemand is er in geslaagd van in dat ijzeren bakje nog een oventje te bouwen. Bovendien kookt het in enkele minuten tijd een pot water – klein betekent niet altijd zuinig in Japan.

Een 2-zit, bagage gaat op het dak :)

Wat nog alom verkleind is hier zijn de auto’s, inclusief de straten waar ze op rijden. In een typische woonwijk in Tokyo moet je niet met een Hummer rondrijden, tenzij je huizen wil slopen. Enkele straten verderop staat een autootje geparkeerd dat nog eens half zo smal is als een normale Japanse auto. Toch is het een 2-zit! De reden dat de straten zo klein gehouden worden is omdat de woonwijkhuisjes ook zo klein zijn, wat dan weer de reden vormt voor het verkleinen van alles wat in een huis moet passen. De reden dat de huizen zo klein zijn is omdat Japan voornamelijk een vulcanisch eiland is dat wel vaker last heeft van serieuze aardbevingen en daar bovenop nog eens de tyfoons en af en toe een tsunami die alles platslagen. Als je om de zoveel jaar alles eens herbouwt en er af en toe zelf onder komt te liggen, ga je ofwel kleine huisjes die niet veel wegen en gemakkelijk te vervangen zijn bouwen, ofwel gigantische stevige wolkenkrabbers die tegen aardbevingen en het weer bestand zijn. Uiteraard had het Japan uit de geschiedenis die tweede optie niet.

Nu is dit alles niet oncomfortabel, in tegendeel! Je hoort vaak dat de deuren te laag zijn in Japan, dat westerlingen er met hun hoofd tegenlopen, hun benen moeten intrekken in een auto enz… Maar al is het waar dat Japanners (en andere Aziatische volkeren) iets kleiner van gestalte zijn, is dat ook maar een gemiddelde. Veel Japanners zijn een halve kop groter dan mij, en al ben ik hier iets minder chibi dan thuis in België, ik moet mij bij sommige doorgangen ook bukken, net zoals miljoenen Japanse mensen die groter en kleiner dan mij zijn. En dat levert geen problemen op. Buigen is beleefd als je ergens binnenkomt, dus een lage deur met een harde balk erboven is een goede herinnering. Buigen is hier in Japan zowat de populairste nationale sport. Een lage deur past dan ook weer onder een laag plafond, waarom nog een volle meter ‘niets’ boven je hoofd plaatsen als je in die meter al het volgende verdiep kan zetten? Bovendien heb je ook geen ladder nodig om een lamp te vervangen of de kamer te schilderen, op de meeste plaatsen heb je aan een simpel opstapje of een stoel genoeg.

Soms wordt de plaatsbesparing serieus overdreven, en Japanners dromen zelf wel van een ruime villa in een bosrijke omgeving of aan zee. Voor de meesten is het echter onbetaalbaar omdat grond enorm duur is in Japan, zeker om te wonen, zolang het opbrengt is plaats te veroorloven, maar als het enkel om te wonen is, kan je maar beter goed rijk zijn. Een prachtig voorbeeld is het kleine huisje hierboven.

De tekst op het uithangbord luidt: (in het Engels): “Gundam style’s official cafe and bar started since A.D. 2010. Continuing ’till U.C. 0079!” ^_^

via Kotaku