J-Music Corner: HYDE

Vorige zondag (29 Januari) werd Hyde 43 jaar, dus ik dacht dat het deze week dan de beurt moest zijn aan zijn bands L’Arc~en~Ciel (door de fans affectioneel “Laruku” genoemd), zijn solo-project, en VAMPS.

Van links naar rechts: Ken (Gitaar), Yukihiro (Drum), Tetsuya (Bas) en Hyde (Vocals)

De band bestaat al sinds 1991, en heeft tot en met 2008 zalen over heel Japan (en een paar in het Westen) platgespeeld. Hun optredens hebben een belangrijke invloed gehad op de Japanse mainstream, doordat ze het dunne lijntje bewandelden dat rock van pop scheidt. Al moet er waarschijnlijk ook een groot deel van hun aanvankelijk succes toegewezen worden aan Hyde’s over het algemeen als “knap” beschouwde uiterlijk.

“Flower” – L’Arc~en~Ciel

De band zou al snel de nummer 1 worden met eender welk liedje ze publiceerden als “hit”, en ze zijn een dagdagelijks begrip geworden in de woordenschat van bijna elke Japanse muziekliefhebber.

Intussen was Hyde zodanig bekend dat hij het gezicht van Laruku geworden was, iets wat hij aanvankelijk had willen vermijden. Met L’Arc~en~Ciel had hij een stijl begonnen, die aangehouden moest worden binnen de liedjes van de band, hoewel hij eigenlijk ook dieper en donkerder wilde gaan. Vandaar dat er tussen de Laruku CDs ook HYDE CDs waren uitgekomen. Deze sneden diepere onderwerpen aan, zoals verlies, harteloosheid, geloof.. emoties en begrippen die simpelweg niet geschikt waren voor L’Arc~en~Ciel, maar die hij als solo artiest wel tot uiting kon brengen.

“Evergreen” (Japanse versie) – HYDE

Liedjes als dit werden dus tussen de Laruku hits door uitgebracht, en haalden bijna net zo vaak de hitparades. 

Tot Hyde in 2008 besloot er eventjes helemaal tussenuit te gaan om met zijn maat K.A.Z. een project te beginnen. Dit zou èchte rock worden. Waar L’Arc~en~Ciel de “pop”-versie was, en “HYDE SOLO PROJECT” (waar K.A.Z. ook al aan meewerkte) de diepe, gevoelige versie, zou VAMPS de harde, ruige versie worden. En dat is flink gelukt ook!

“Love Addict” – VAMPS

En nog eentje om het af te leren:

J-music Corner: Fade

Een paar weken geleden had ik het over Gackt en zijn nieuwe project YELLOW FRIED CHICKENz, nu wil ik de aandacht vestigen op Jon Underdown, mede-zanger in YFC en tevens de zanger van de band FADE.

Jonathan “Jon” Matthew Underdown is een Amerikaan (opgegroeid in Seattle), die eigenlijk professionele skier wilde worden. Door een blessure moest hij dat helaas opgeven, maar gelukkig had hij nog een tweede passie: muziek en zingen.

Tijdens een uitwisselingsproject in Japan liep hij Rui en Kansei tegen het lijf, die hem demo tapes voor hun droom-project lieten horen, onder de naam “Fade”. Al snel besefte hij dat zijn afkeer van rock muziek onterecht was en hij werd de zanger van de band.

Zijn samenwerking met Gackt kwam op punt toen hij diens liedje “Mind Forest” vertaalde van het Japans naar het Engels, waarna de Engelse commentaar van de DVD “The Graffiti – YFC in Europe” en volwaardig lidmaatschap van YFC volgde. Sindsdien is hij een onmisbaar element in de groep geworden.

J-music corner – MIYAVI

Dit, euh, fenomeen heeft zich in 2002 losgetrokken uit het extreme V-Kei wereldje van “Due Le Quartz” aangezien die toen uiteengingen, en hij heeft zich sindsdien ontpopt tot een wereldster van formaat. En dat bedoel ik vrij letterlijk. Met zijn 185cm is Miyavi (MYV voor de fans) een van de langste Japanse rockers.

Het is echter niet zijn lengte die hem zo appart maakt.

Zijn gitaartalent werd snel duidelijk toen hij op 14-jarige leeftijd met het instrument begon na een ongeluk op het voetbalveld dat hem maandenlang buiten spel zette. Hij wilde eigenlijk prof voetballer worden.

Miyavi is één van die weinige natuurtalenten, hij speelt gitaar zonder erbij na te denken. Voeg dit samen met een uniek uiterlijk en een heldere blik op de wereld, en het werd een succesformule.

..ik ga zijn foto’s voor zich laten spreken:

Opvallend haar, opvallende kledij, piercings en een licht spastische afwijking hebben van hem een onmisbaar onderdeel van de J-rock wereld gemaakt. Miyavi is simpelweg niet meer weg te denken uit de Japanse rock wereld, zoveel zelfs dat hij in 2007 voor het eerst in Europa speelde. Datzelfde jaar kwam L’Arc~en~Ciel ook voor de eerste keer. Beide hebben de Budokan volgespeeld (er kan zo’n 50 000 man binnen), maar L’Arc speelt al véél langer dan Miyavi als solo artiest. Ik zeg dit maar om weer te geven hoe snel hij zich opgewerkt heeft, zowel in Japan als internationaal.

Ik heb Miyavi tot 3 keer toe live gezien (2007, 2008 en 2009) en zoals zovaak was die eerste keer niet te evenaren. Niet alleen door de verwachtingen, maar ook door zijn verandering in stijl.

Waar je vroeger gekke speelse, ietwat bizarre, Miyavi zag en hoorde, hoor je nu de volwassen versie. De tijd ertussen (ongeveer tweede helft 2007 – 2009) was hij aan het experimenteren met hiphop, en werd hij vergezeld van een stel bijeengeraapte straatartiesten (de KaVkI Boiz, bestaande uit een drummer, een rapper en een tapdanser).

Daar kwamen zijn trouwerij met voormalig zangeres Melody, en de geboorte van hun 2 dochters Lovelie en Jewelie nog eens bij, en nu is Miyavi de volwassen man die je tegenwoordig ziet en hoort. Nieuwere liedjes halen serieuze onderwerpen aan, die hij 5 jaar geleden voor zichzelf gehouden zou hebben.

Om een voorbeeld te geven uit elk van de “3 perioden van Miyavi”:

Jonge, gekke MYV:

MYV met de KaVkI Boiz:

MYV nu, anno 2012.

J-music Corner: Blu-Billion

Blu-Billion is echt spiksplinternieuw, hun eerste album “Everlasting Blue” kwam uit op 29 juni 2011 en zorgde meteen voor een hele horde fans.

Zang: ミケ(mike)
Gitaar: 龍耶(tatsuya)|
Gitaar: mag
Basgitaar: 珀(haku)
Keyboard: teru
Drum: Seika

De schattigheid doet wederom aan SuG denken, met dan dat verschil dat Blu-Billion er muzikaal gezien beter georganiseerd uit komt. Waar een aantal van de eerste SuG liedjes een beetje chaotisch zijn, is Blu-Billion veel beheerster maar daarom zeker niet minder spontaan.

Ze hebben zoals veel Japanse rock bands een beetje de neiging om “Peace on Earth”-type liedjes te maken, maar door hun uitstraling wordt dat concept alleen maar versterkt. Zoals ze vaak kinderen gebruiken in liefdadigheids-advertenties, is het ook hier de schattigheid die het ‘m vaak doet. De zanger Mike heeft ook een heel jongensachtige stem, hoewel hij ook al boven de 20 is. 

Blu-Billion – Colours

Hydra door Miyamoto Kano

Voor wie de clichés beu is en zoekt naar een realistisch verhaal is Hydra een goede aanrader. Net zoals het verhaal is ook de tekenstijl niet zoals de meeste manga’s.

Het begint allemaal wanneer Hitomi de nieuwe leerling op school ontmoet, Ryuu. Benieuwd naar de geruchten over een tattoo op Ryuu’s rug raken komen de twee steeds meer in contact met elkaar. Er vormt een vriendschap tussen hen, maar de facinatie voor Ryuu begint voor Hitomi aan te voelen als een begin van een ander gevoel.
Voor Hitomi kan beseffen wat er hij allemaal voelt, verschijnt Hikaru in hun leven.
Hoe reageren ze op de veranderingen in hun leven? Zal Hitomi zijn gevoelens durven aanvaarden?

Een ontroerend verhaal dat je helemaal meesleept en waar je maar niet genoeg van kunt krijgen.

Persoonlijk vond ik dit een van de beste Yaoi verhalen die ik ooit heb gelezen, het bevat niet de clichés en typische situaties die je tegen komt in andere manga’s, dat is wat het zo speciaal maakt. Het feit dat de tekenstijl anders is dan de meeste manga’s vond ik ook heel verfissend en interessant.

Voor wie na het lezen er nog niet genoeg van kan krijgen is er ook nog het vervolg: Rules.