Van links naar rechts: Ken (Gitaar), Yukihiro (Drum), Tetsuya (Bas) en Hyde (Vocals)

De band bestaat al sinds 1991, en heeft tot en met 2008 zalen over heel Japan (en een paar in het Westen) platgespeeld. Hun optredens hebben een belangrijke invloed gehad op de Japanse mainstream, doordat ze het dunne lijntje bewandelden dat rock van pop scheidt. Al moet er waarschijnlijk ook een groot deel van hun aanvankelijk succes toegewezen worden aan Hyde’s over het algemeen als “knap” beschouwde uiterlijk.

“Flower” – L’Arc~en~Ciel

De band zou al snel de nummer 1 worden met eender welk liedje ze publiceerden als “hit”, en ze zijn een dagdagelijks begrip geworden in de woordenschat van bijna elke Japanse muziekliefhebber.

Intussen was Hyde zodanig bekend dat hij het gezicht van Laruku geworden was, iets wat hij aanvankelijk had willen vermijden. Met L’Arc~en~Ciel had hij een stijl begonnen, die aangehouden moest worden binnen de liedjes van de band, hoewel hij eigenlijk ook dieper en donkerder wilde gaan. Vandaar dat er tussen de Laruku CDs ook HYDE CDs waren uitgekomen. Deze sneden diepere onderwerpen aan, zoals verlies, harteloosheid, geloof.. emoties en begrippen die simpelweg niet geschikt waren voor L’Arc~en~Ciel, maar die hij als solo artiest wel tot uiting kon brengen.

“Evergreen” (Japanse versie) – HYDE

Liedjes als dit werden dus tussen de Laruku hits door uitgebracht, en haalden bijna net zo vaak de hitparades. 

Tot Hyde in 2008 besloot er eventjes helemaal tussenuit te gaan om met zijn maat K.A.Z. een project te beginnen. Dit zou èchte rock worden. Waar L’Arc~en~Ciel de “pop”-versie was, en “HYDE SOLO PROJECT” (waar K.A.Z. ook al aan meewerkte) de diepe, gevoelige versie, zou VAMPS de harde, ruige versie worden. En dat is flink gelukt ook!

“Love Addict” – VAMPS

En nog eentje om het af te leren:

Jonathan “Jon” Matthew Underdown is een Amerikaan (opgegroeid in Seattle), die eigenlijk professionele skier wilde worden. Door een blessure moest hij dat helaas opgeven, maar gelukkig had hij nog een tweede passie: muziek en zingen.

Tijdens een uitwisselingsproject in Japan liep hij Rui en Kansei tegen het lijf, die hem demo tapes voor hun droom-project lieten horen, onder de naam “Fade”. Al snel besefte hij dat zijn afkeer van rock muziek onterecht was en hij werd de zanger van de band.

Zijn samenwerking met Gackt kwam op punt toen hij diens liedje “Mind Forest” vertaalde van het Japans naar het Engels, waarna de Engelse commentaar van de DVD “The Graffiti – YFC in Europe” en volwaardig lidmaatschap van YFC volgde. Sindsdien is hij een onmisbaar element in de groep geworden.

Dit, euh, fenomeen heeft zich in 2002 losgetrokken uit het extreme V-Kei wereldje van “Due Le Quartz” aangezien die toen uiteengingen, en hij heeft zich sindsdien ontpopt tot een wereldster van formaat. En dat bedoel ik vrij letterlijk. Met zijn 185cm is Miyavi (MYV voor de fans) een van de langste Japanse rockers.

Het is echter niet zijn lengte die hem zo appart maakt.

Zijn gitaartalent werd snel duidelijk toen hij op 14-jarige leeftijd met het instrument begon na een ongeluk op het voetbalveld dat hem maandenlang buiten spel zette. Hij wilde eigenlijk prof voetballer worden.

Miyavi is één van die weinige natuurtalenten, hij speelt gitaar zonder erbij na te denken. Voeg dit samen met een uniek uiterlijk en een heldere blik op de wereld, en het werd een succesformule.

..ik ga zijn foto’s voor zich laten spreken:

Opvallend haar, opvallende kledij, piercings en een licht spastische afwijking hebben van hem een onmisbaar onderdeel van de J-rock wereld gemaakt. Miyavi is simpelweg niet meer weg te denken uit de Japanse rock wereld, zoveel zelfs dat hij in 2007 voor het eerst in Europa speelde. Datzelfde jaar kwam L’Arc~en~Ciel ook voor de eerste keer. Beide hebben de Budokan volgespeeld (er kan zo’n 50 000 man binnen), maar L’Arc speelt al véél langer dan Miyavi als solo artiest. Ik zeg dit maar om weer te geven hoe snel hij zich opgewerkt heeft, zowel in Japan als internationaal.

Ik heb Miyavi tot 3 keer toe live gezien (2007, 2008 en 2009) en zoals zovaak was die eerste keer niet te evenaren. Niet alleen door de verwachtingen, maar ook door zijn verandering in stijl.

Waar je vroeger gekke speelse, ietwat bizarre, Miyavi zag en hoorde, hoor je nu de volwassen versie. De tijd ertussen (ongeveer tweede helft 2007 – 2009) was hij aan het experimenteren met hiphop, en werd hij vergezeld van een stel bijeengeraapte straatartiesten (de KaVkI Boiz, bestaande uit een drummer, een rapper en een tapdanser).

Daar kwamen zijn trouwerij met voormalig zangeres Melody, en de geboorte van hun 2 dochters Lovelie en Jewelie nog eens bij, en nu is Miyavi de volwassen man die je tegenwoordig ziet en hoort. Nieuwere liedjes halen serieuze onderwerpen aan, die hij 5 jaar geleden voor zichzelf gehouden zou hebben.

Om een voorbeeld te geven uit elk van de “3 perioden van Miyavi”:

Jonge, gekke MYV:

MYV met de KaVkI Boiz:

MYV nu, anno 2012.

Zang: ミケ(mike)
Gitaar: 龍耶(tatsuya)|
Gitaar: mag
Basgitaar: 珀(haku)
Keyboard: teru
Drum: Seika

De schattigheid doet wederom aan SuG denken, met dan dat verschil dat Blu-Billion er muzikaal gezien beter georganiseerd uit komt. Waar een aantal van de eerste SuG liedjes een beetje chaotisch zijn, is Blu-Billion veel beheerster maar daarom zeker niet minder spontaan.

Ze hebben zoals veel Japanse rock bands een beetje de neiging om “Peace on Earth”-type liedjes te maken, maar door hun uitstraling wordt dat concept alleen maar versterkt. Zoals ze vaak kinderen gebruiken in liefdadigheids-advertenties, is het ook hier de schattigheid die het ‘m vaak doet. De zanger Mike heeft ook een heel jongensachtige stem, hoewel hij ook al boven de 20 is. 

Blu-Billion – Colours

Hydra

type | manga
jaar | 2005
auteur | Miyamoto Kano
genre | Yaoi/romance

4.5 out of 5 stars | originaliteit
4.5 out of 5 stars | kwaliteit
4.5 out of 5 stars | verhaal
4.5 out of 5 stars | score

Voor wie de clichés beu is en zoekt naar een realistisch verhaal is Hydra een goede aanrader. Net zoals het verhaal is ook de tekenstijl niet zoals de meeste manga’s.

Het begint allemaal wanneer Hitomi de nieuwe leerling op school ontmoet, Ryuu. Benieuwd naar de geruchten over een tattoo op Ryuu’s rug raken komen de twee steeds meer in contact met elkaar. Er vormt een vriendschap tussen hen, maar de facinatie voor Ryuu begint voor Hitomi aan te voelen als een begin van een ander gevoel.
Voor Hitomi kan beseffen wat er hij allemaal voelt, verschijnt Hikaru in hun leven.
Hoe reageren ze op de veranderingen in hun leven? Zal Hitomi zijn gevoelens durven aanvaarden?

Een ontroerend verhaal dat je helemaal meesleept en waar je maar niet genoeg van kunt krijgen.

Persoonlijk vond ik dit een van de beste Yaoi verhalen die ik ooit heb gelezen, het bevat niet de clichés en typische situaties die je tegen komt in andere manga’s, dat is wat het zo speciaal maakt. Het feit dat de tekenstijl anders is dan de meeste manga’s vond ik ook heel verfissend en interessant.

Voor wie na het lezen er nog niet genoeg van kan krijgen is er ook nog het vervolg: Rules. 

De YELLOW FRIED CHICKENz (YFC) bestaan uit: Gackt, Jon Underdown, Chachamaru, Uzo, You Kurosaki, Shinya en Takumi.

Gackt, Chachamaru en You zijn bekend als “GacktJOB”, de band die bij de acts van Gackt als solo artiest hoort. Jon is de zanger van de band “FADE”, U:zo en Takumi zijn  supporting artists die onder andere voor MIYAVI gespeeld hebben, en Shinya is de drummer van Luna Sea. (Dank aan mijn zusje voor de details van de bandleden)

Het YFC project is opgestart vlak na de tsunami in maart 2011, als fund-raiser voor Gackt’s liefdadigheidsproject “Show your heart”. Het geld van Show Your Heart gaat naar heropbouw, ondersteuning en onderdak van de getroffen gebieden en slachtoffers.

Ze hebben intussen ook Europa al veroverd, met hun dichtsbijzijnde concert in Amsterdam. Ik kon er helaas zelf niet bij zijn, maar zal hun volgende optreden nauwgezet in de gaten houden. Volgens mensen die er wèl waren is Gackt grotendeels weggestapt van zijn serieuze, ietwat arrogante imago als solo artiest, en deelt hij nu graag de aandacht met mede-zanger Jon Underdown. 

Ter vergelijking: “Mizérable” van Gackt en “All My Love” van YFC:

De band bestaat uit  Kōsuke Masaki (muziek) en Yuka (zang en tekst), die al sinds 2005 samenwerken.

De muziek is vergelijkbaar met onze soft-rock (het doet mij een beetje denken aan Oasis met vrouwelijke vocals), maar de teksten zijn vaak minder zwaar. Het gaat over geloven in jezelf, hoe mooi het leven is als je het wil zien, dankbaarheid etc, maar net zo goed zijn er liefdesliedjes in te vinden.

Het lied waardoor ik ze leerde kennen was “Sunshine Girl”, een opzwepend zomerliedje. Ik heb het echter pas half december voor het eerst gehoord, en werd er zodanig blij van vanbinnen, dat de regen me niet meer kon schelen. De meeste van hun teksten hebben dit effect, of raken me op een andere manier.

Zo trekken ze je helemaal mee in de boodschap, die ook in de Japans gezongen stukken nog heel duidelijk overkomt, zelfs als je weinig of geen Japans begrijpt. Het voordeel is wel dat Yuka’s Engels zeer goed is, en ze dit heel graag tentoonstelt door bijna 50-50 Engels en Japans te zingen, vaak ook samen in één liedje.

Sunshine Girl:

Ook qua uiterlijk doen ze aan SuG denken:

Alleen zijn ze minder over-the-top flashy, en dat siert hen ook wel. Het is een stel volwassen 10-jarigen, met ook serieuzere teksten en mooie liefdesliedjes in soft-rock.

Wat mij betreft werd het flink tijd dat ze een keer in de spotlight kwamen te staan, dus dit is mijn manier om hen die kans te geven.

Nog niet overtuigd? Oordeel dan zelf:

..ik hoop dit elke week te kunnen doen, en zal ook het J-music nieuws wat in het oog houden om actuele dingen te kunnen schrijven.

Shiki「屍鬼」

type | serie (22)
jaar | 2010
regie | Tetsuro Amino
studio | FUNimation Entertainment

4.5 out of 5 stars | originaliteit
4.5 out of 5 stars | kwaliteit
4.5 out of 5 stars | verhaal
4.5 out of 5 stars | score

Sotoba is een dorpje met slechts een 1300-tal inwoners en is zelfs niet aan een snelweg verbonden; het is een klein geïsoleerd dorpje met oude gewoontes. Op een dag worden er in een afgescheiden deel van het dorp drie lichamen gevonden, waarvan wordt geconstateerd dat de personen in kwestie niet tegelijkertijd gestorven zijn. Zo zou een van hen nog enkele dagen in leven zijn geweest nadat de eerste was gestorven, zonder iets te melden van het overlijden. Enige tijd later sterft een meisje aan amnesie en vele andere volgen snel na haar. Wat eerst wordt afgedaan als een zomerse verkoudheid, wordt al snel een ware epidemie in het dorpje. Ozaki Toshio, de enige dokter in het drop, begint langzaam te vermoeden dat er meer aan de hand is. Maar hij is niet de enige wanneer een broer en zus zien hoe een van de overledenen het huis van de Kirishiki-familie binnen gaat.

Eindelijk nog eens een serie met échte vampieren; bloeddorstige, kwaadaardige vampieren die er niet voor terug deinzen om hun slachtoffers koelbloedig te vermoorden. Shiki heeft alles dat het maakt tot een geweldige serie; een goed en origineel verhaal, spanning, horror, mysterie en af en toe zelfs een vleugje romantiek. Het vermelden dat het een vampieren-serie is, is niet iets dat de hele serie verpest, zeker niet. Want het zou geen origineel verhaal zijn als het ging om een standaard vampieren-verhaal waarin alles al wel eens gezien of gedaan was. Nee, Shiki houdt er enorm de spanning in aan de hand van de “wat” en “hoe” vragen en een grote portie mysterie. Een enorme aanrader die je aan je scherm gekluisterd houdt tot aan de allerlaatste aflevering!

Hakuouki Shinsengumi Kitan「薄桜鬼」
Hakuouki Hekketsu-roku 「薄桜鬼 碧血録 」

type | serie (12+10)
jaar | 2010
regie | Osamu Yamasaki
studio | Studio DEEN

3.5 out of 5 stars | originaliteit
4 out of 5 stars | kwaliteit
3.5 out of 5 stars | verhaal
3.67 out of 5 stars | score

Hakuouki speelt zich af in de tweede helft van de 19de eeuw en is gebasseerd op een romantisch samurai-avontuur game van Idea Factory. Yukimura Chizuru is in Kyoto op zoek naar haar vader die vermist is. Terwijl ze daar is wordt ze getuige van een gevecht tussen een Oni (lett: duivel, hier: onsterfelijk wezen in mensenvorm) en een samurai van de Shinsengumi. Ze nemen haar in hechtenis terwijl ze bespreken wat met haar aan te vangen, wanneer ze ontdekken dat ze de dochter is van de dokter waar ze zelf ook naar op zoek zijn. Zodoende nemen de Shinsengumi haar onder hun hoede in hun zoektocht.

Hakuouki is dan wel voornamelijk een samurai-verhaal met veel meer strijd en bloed dan romantiek, toch is het meer iets voor het vrouwelijke publiek gezien het “knappe jongens”-gehalte van de mannelijke hoofdpersonages. Dus de serie valt het beste te omschrijven als een typisch samurai-verhaal voor vrouwen. Laat het “voor vrouwen” gedeelte echter niet afschrikken, er komt genoeg geweld in voor om misschien zelfs de mannen te kunnen entertainen.
Het verhaal zelf speelt af in de tweede helft van de 19de eeuw, op het moment dat het oude Japan uit elkaar aan het vallen is en langzaam maar zeker wordt overgenomen door de plaatsvindende ver-Westering. Een fictief verhaal geplaatst in een bestaande context van oorlog en strijd om het behoud van het oude Japan, met een vleugje drama en een nog kleiner vleugje romantiek. Hoewel de spanning nooit echt hoog oploopt, kan Hakuouki eerder om het psychologisch drama toch wel interesseren. Een tipje van de sluier om mensen toch misschien een beetje nieuwsgieriger te maken: “vampieren” in de 19de eeuw.

Chi’s New Address「チーズスイートホーム あたらしいおうち」

type | serie 104 + 104
jaar | 2008-2009
regie | Mitsuyuki Masuhara
studio |Madhouse Ltd.

4.5 out of 5 stars | originaliteit
4.5 out of 5 stars | kwaliteit
4.5 out of 5 stars | verhaal
4.5 out of 5 stars | score

Een jong poesje dat per ongeluk van haar moeder en broertjes en zusjes gescheiden geraakt, wordt door een familie opgenomen. Ondanks het feit dat huisdieren in het appartementsgebouw verboden zijn en ze het poesje constant moeten verborgen houden en zien dat ze niet ontsnapt, raken de ouders en het zoontje enorm aan haar gehecht en noemen ze het poesje “Chi”. Omdat ze voordien nooit een poes hadden, staat de familie dagelijks voor nieuwe kleine problemen en ontdekkingen en vreugde en zien ze Chi als een belangrijk deel van hun familie.

Zowel “Chi’s Sweet Home” als “Chi’s New Address” draaien helemaal om het kleine poesje Chi en haar dagelijkse avonturen, gaande van leren hoe ze de kattenbak moet gebruiken tot het maken van vrienden onder de straatkatten. Elke aflevering is ongeveer drie minuten lang en telkens opnieuw geweldig. De serie telt in totaal 208 afleveringen en nooit verveelt het. Chi is een enorm schattig en lief poesje, maar heeft soms geen enkel besef van wat er rond haar gebeurd waardoor ze af en toe wel eens in de problemen komt. De anime wordt voornamelijk uit haar onschuldige en kattige standpunt bekeken en is een ware aanrader voor wie houdt van poezen.

type | serie 12
jaar | 2010
regie | Akiyuki Shinbo
studio | Shaft

3.5 out of 5 stars | originaliteit
4 out of 5 stars | kwaliteit
4 out of 5 stars | verhaal
3.83 out of 5 stars | score

Mina Tepes is een prinses en heerser over de vampieren en ze wilt dat haar ras zich niet langer hoeft te verbergen van de mensen. Dankzij haar rijkdom betaalt ze de schulden die Japan heeft en verkrijgt hierdoor het recht om een eilandje aan de kust van Japan om te bouwen tot de “Vampire Bund”, woonplaats voor vampieren en verboden terrein voor mensen. Maar wanneer ze het bestaan van vampiers wilt bekend maken, beginnen er verschillende aanslagen op haar leven.

Het is een interessant een boeiend verhaal dat de spanning er weet in te houden. Samen met genoeg vragen die niet meteen opgelost worden, kan deze anime een kijker geboeid en op het puntje van zijn stoel houden, maar uiteindelijk is het toch wel weer een zoveelste vampierenreeks. Vampieren die niet perse slecht zijn en weerwolven gaan de laatste tijd nogal vaak hand in hand, waardoor deze anime een beetje een afknapper wordt. Maar gelukkig zorgt dit er niet voor dat deze anime minder de moeite is. Want Mina Tepes lijkt dan wel een klein en lief vampieren prinsesje, gelukkig heeft ze genoeg ‘kwaadaardigheid’ in haar om veel meer te zijn dan dat.

Quack Experimental Anime Excel Saga 「へっぽこ実験アニメーション　エクセル・サーガ」

type | serie 26
jaar | 1999
regie | Shinichi Watanabe
studio | J.C.Staff

4 out of 5 stars | originaliteit
3.5 out of 5 stars | kwaliteit
3.5 out of 5 stars | verhaal
3.67 out of 5 stars | score

Excel is hyperactief en doet altijd en alles om Lord Ilpalazzo tevreden te stellen. De naam van hun drie koppen tellende organisatie: Across. Hun doel: de wereld veroveren. Een doel dat Excel samen het haar partner Hyatt probeert te bereiken door elk bevel van Lord Ilpalazzo op te volgen. Maar Hyatt heeft de gewoonte van om de zoveel tijd dood te gaan om op het nippertje toch nog gered te worden en ze worden constant van hun missie gehouden door verschillende mensen die ze ontmoeten.

Net zoals het hoofdpersonage Excel is dit een enorm hyperactieve anime die het soms moeilijk maakt om het tot het einde vol te houden. Elke aflevering wordt er een genre uitgekozen waar die aflevering dan om zal draaien; gaande van dierenrechten tot romantische drama. Elke aflevering is dan ook een losstaand verhaal in het grote plan om de wereld te veroveren. Pas tegen de laatste afleveringen begint er zich een verhaallijn te tonen in deze bizarre en soms vermoeiende anime. Een must see voor iedereen die houd van hyperactieve, ‘over the top’ anime.

type | serie (24) 
jaar | 2004-2005
regie | Mahiro Maeda
studio | Gonzo

3.5 out of 5 stars | originaliteit
5 out of 5 stars | kwaliteit
4.5 out of 5 stars | verhaal
4.33 out of 5 stars | score

In een poging om te ontsnappen aan zijn eentonige leven maakt Albert -de zoon van een generaal van Parijs- een reis met zijn vriend Franz. Gedurende deze reis ontmoet hij de edelman die gaat bij de naam The Count of Monte Cristo. Albert raakt door hem gefascineerd en nodigt hem uit om zich bij de hoge adel van Parijs te voegen. Maar er is echter meer aan de Count dan wat hij Albert laat denken.

De anime is duidelijk gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Alexandre Dumas dat voor het eerst werd uitgegeven in 1844. De grote lijnen zijn dus hetzelfde, wat op het eerste zicht misschien een afknapper kan zijn voor mensen die al vertrouwd zijn met het verhaal. Maar de bovennatuurlijke elementen en de wel zeer unieke tekenstijl van de anime maken “Gankutsuou” meer dan de moeite waard.
Langzaam maar zeker komen alle duistere geheimen van de Parijse adel naar boven en komt de waarheid aan het licht, op een soms zeer lugubere manier. De wereld waarin alles zich afspeelt is een combinatie van elementen uit de late 19de – vroege 20ste eeuw en hypermoderne, futuristische technologie. Het is een oud verhaal in een nieuw jasje gestoken en hoewel dit slecht kan aflopen, is dit met “Gankutsuou” zeker geslaagd en is deze anime een grote aanrader.

type | serie (12+1)
jaar | 2009
regie | Masami Shimoda
studio | Dogakobo

4 out of 5 stars | originaliteit
4 out of 5 stars | kwaliteit
4.5 out of 5 stars | verhaal
4.17 out of 5 stars | score

Satsuki Kakeru is een tiener die zijn zus verloor aan zelfmoord en bovendien een buitenbeentje is vanwege het ooglapje dat hij permanent draagt voor zijn linkeroog, omdat hij met dit oog niet kan zien.  Zonder ouders en met een goede vriendin afkomstig uit hetzelfde weeshuis als hij, leidt hij een normaal leven. Todat ze op een dag beiden terecht komt in de wereld van de Red Night, waarin ze belaagd worden door Ralva -Dark Spirits- en de Black Knights achter hun leven aan zitten. Al snel leren de twee dat ze niet de enigen zijn die te pas en te onpas in de Red Night terechtkomen en proberen ze zich zo goed als mogelijk te verdedigen tegen de terugkerende aanvallen. Maar waarom worden ze door de Black Knights aangesproken als “fragmenten” en is hun bestaan een bedreiging? En wie is het meisje dat opgesloten zit in het kristal? Uiteindelijk blijkt de Red Night dan ook niet te zijn wat ze eerst dachten dat het was.

Op het eerste zicht lijkt 11eyes een typische serie waarin een aantal goeden ten strijde moeten trekken tegen de slechten om de wereld veilig te stellen.  Dit cliché wordt enkel aangedikt door de Black Knights die er dan ook als een personificatie van het kwade uitzien en ook de Ralva zijn niet meteen schattige huisdiertjes. Maar naargelang de serie vordert en er enkele antwoorden komen, wordt duidelijk dat 11eyes toch meer is dan wat het op het eerste zicht lijkt te zijn. Het karakter van de personages blijkt ook de moeite waard te zijn, waaronder een meisje dat een in een moordmachine veranderd wanneer ze haar bril afzet. ook het meisje dat opgesloten zit in het kristal is niet wat het oog doet vermoeden. Er zitten veel plot-twist in de serie om 11eyes tot het einde spannend en boeiend te houden, vooral wanneer dan uiteindelijk de realiteit van de situatie aan het licht komt en de strijd meer blijkt te zijn dan een eenvoudig “goed vs. slecht”. Het is duidelijk ingewikkelder dan dat, wat aan de serie een verfrissende toets geeft.

De OAV van deze series draagt de titel “Peach-colored Fantasy” en is haast een parodie op de originele serie waarvan het moeilijk is om te geloven dat het van dezelfde makers afkomstig is. In deze OAV komen Kakeru en zijn vrienden namelijk  in de Pink Night terecht, een seksueel getinte versie van de Red Night. De speciale krachten die elk van de vrienden bezit, krijgt dan ook een erotische twist met zich mee, wat hilarische situaties teweeg brengt.

type | serie 12
jaar | 2010
regie | Hirofumi Ogura
studio | A-1 Pictures

4 out of 5 stars | originaliteit
4 out of 5 stars | kwaliteit
3.5 out of 5 stars | verhaal
3.83 out of 5 stars | score

Het verhaal situeert zich in de late negentiende eeuw in Engeland en een jaar en drie maanden na de conclusie van Kuroshitsuji. Een nieuwe butler en een nieuwe meester worden geïntroduceerd. De sadistische doch vrolijke Alois Trancy is erfgenaam van een prestigieus huishouden en keert na jaren vermist te zijn terug om zijn plaats als hoofd van de familie in te nemen. Maar hij vertoont vreemd gedrag en ook de emotieloze maar perfecte butler die hij met zich meebracht -Claude Faustus- roept vragen op.

In een vorig artikel van Kuroshitsuji II besprak ik de eerste aflevering van de serie, waaruit dus als snel bleek dat de reeks niet enkel en alleen om Alois en Claude draait. Ook Ciel, Sebastian en de anderen komen terug hoewel ik hier niet zal zeggen hoe en waarom het is dat Ciel leeft.
Op zich is Kuroshitsuji II een goede serie maar omdat ik zelf ook de manga volg ben ik toch wel teleurgesteld in dit vervolg.

De anime staat volledig los van de manga en kan dus als een filler beschouwd worden, ware het niet dat de makers met de conclusie van deze tweede reeks hun eigen graf hebben gedolven en een derde reeks geheel onmogelijk lijkt. Kuroshitsuji II heeft een boeiende verhaallijn en de nieuwe personages Alois en Claude zijn mooi uitgewerkt; hun achtergrond en raison-d’être, hoewel deze me soms toch wel een beetje te veel lijkt op die van Ciel en Sebastian. Jammer genoeg spreekt de anime de manga op zowat alle punten tegen en slaagt het einde -in mijn ogen- werkelijk op niets. Als er een derde serie wordt aangekondigd, dan ben ik toch zeer nieuwsgierig naar hoe ze zich uit deze oneindig diepe kuil gaan krijgen.

Type | serie (momenteel 12 episodes)
Jaar | 2010
Regie | Yutaka Yamamoto
Studio | Hal Film Maker

4 out of 5 stars | originaliteit
3.5 out of 5 stars | kwaliteit
4 out of 5 stars | verhaal
4.5 out of 5 stars | Fun-Factor
4 out of 5 stars | score

B Gata H Kei begon met een manga reeks en nu te zien op TV.
De Manga loopt nog steeds en hopelijk komt er nog een tweede seizoen.

Deze hilarische reeks gaat over een student, Yamada, die een wulpse droom heeft.
Namelijk dat ze haar d0el bereikt om seksuele ervaringen te hebben met 100 verschillende partners.
In de reeks wordt ze beschouwd als een schoonheid, waar alle jongens natuurlijk om vechten. Maar iedere keer als een jongen haar probeert te versieren slaagt ze die af uit schrik voor haar eerste keer. Dus gaat ze op zoek naar haar “Golden Cherry”, een onervaren jongen om haar eerste keer te zijn.

De reeks is geen hentai, het kan het zijn dat het een tikkeltje ecchi is al ik denk niet dat het voor de jongens gericht is ;)

Het einde van de reeks is nogal open dus ik veronderstel dat er nog meer komt. (Ik hoop het toch!)

Personages

Yamada	Chika Yamada	Takashi Kosuda	Kazuki Kosuda
Miharu Takeshita	Matsuo Daisuke	Mayu Miyano	Ero Gamisama
Akai	Aoi Katase	Kyōka Kanejō	Keiichi Kanejō

Muziek

Afleveringen

Episode 1: Boy Meets Girl. Please Give Me Your ‘First Time’!! After School Strategy! Shall We Start With A Kiss?
Episode 2: I Know! Let’s Go to the Pool. You Want to See My Swimsuit Don’t You! A Rival Appears! Who is That F Cup!?
Episode 3: Quickie in the Dark Room! Somewhat Dangerous Club Activities!? Blazing Culture Festival! The School Queen is Yamada (Me)!!
Episode 4: Throbbing Christmas Eve. What Does a First Kiss Taste Like? We Can’t Go Home Like This! Let’s Go to the Make-out Park!
Episode 5: A Valentine of Sweat and Tears! Love(?) From Yamada is Put Into It Improve the Erotic Powers! It’s My First Time Feeling This Sensation…
Episode 6: Kanejō Arrives! That Dazzle is Unforgivable! Underneath That Rose-colored Smile… is Kanejō’s Dark Secret!!
Episode 7: A Huge Duel with School Swimsuits! I Definitely Won’t to Lose to You! Memories of a Summer Day… Yamada, Returns to the Wild!
Episode 8: Yay, Field Trip! But We’re Not Alone Together… About Yamada, I… am in for a Confusing and Bumpy Ride!
Episode 9: No Way! In Front of Everyone to See… I Never Said I Hate You… Hold an Athletic Festival! Just Do Whatever You Like…
Episode 10: The Kanejō Family. The Celebrity Brother’s Dazzling Secret! Falling in Love? Don’t Lay a Hand on My Man (Kosuda)!!
Episode 11: Year 2 Class H’s Christmas Party. Take Me to the Bed Kanejō-san is Watching. A “Bare” Broadcast Just Shy of the Limit!
Episode 12: The World Revolves Around Us. Goodbye… B-Type H-Style The Angel Yamada! Farewell B-Type H-Style!!

type | serie (13+1)
jaar | 2008
regie | Yutaka Yamamoto
studio | A-1 Pictures

3.5 out of 5 stars | originaliteit
5 out of 5 stars | kwaliteit
4 out of 5 stars | verhaal
4.17 out of 5 stars | score

De Crazy:  Shrine Maidens animatiereeks, voorafgegaan in 2005 en gebaseerd op de gelijknamige manga van Eri Takenashi, gaat over een mysterieus meisje, Nagi,  dat ontstaat uit een houten beeld, vervaardigd uit een stuk heilige boom door Jin Mikuriya, een Japanse schooljongen. Nagi heeft geen thuis en trekt bij Jin in, ze doen alsof zij zijn lang verloren zus is. Maar Nagi heeft een heel wisselvallig karakter, en blijkt enkel oppervlakkig te weten dat ze een godheid is. In Nagi huist haar originele persoonlijkheid, die van de godheid Kannagi, die af en toe onbewust opduikt.

Algauw duikt een rivale op, Jin’s ‘childhood friend’ wordt jaloers op Nagi, en voor je het weet heb je een harem anime uit een dozijn. Maar Kannagi onderscheid zich hier toch van door de mooie verhaallijn, en de leuke characters die meer zijn dan enkel fanservice. Zoals vele animatie in Japan de laatste jaren, draait het wel volledig rond characters en de relaties ertussen, waarschijnlijk omdat characters garant staan voor een succesvolle merchandising-molen, die ook voor Kannagi volop draait in Japan, met figures in allerlei outfits, posters, lakens, ‘knuffelkussens’, etc… A-1 pictures is dan ook opgestart door Sony, en de meeste producties van dit animatiehuis zijn sterk gemarket, gehyped en gemerchandised. Zo hebben ze ook de animaties van Kuroshitsuji gemaakt alsook voor games als Valkyria Chronicles en Persona 4, stuk voor stuk redelijke hits in Japan en goed opbrengende randverkoop errond.

Door die focus op characters vallen wel stukjes van het achtergrondverhaal in het ongewisse. Dus op het einde (onlangs een extra direct-to-dvd episode die er nog achter kwam) blijft de kijker nog wel enkele vragen hebben, maar echt storend is het niet. Alles is mooi geanimeerd en elke aflevering laat je verlangen naar de volgende.

Alles bijeen laat deze serie een leuk gevoel achter, ik had zoiets van ‘oooh dat was nu eens mooi zie’, en dat was wel leuk, dus als je eens extra tijd hebt en niet weet wat zien, is dit wel een aanradertje :)

type | serie (24)
jaar | 2008
regie | Shinohara Toshiya
studio | A-1 Pictures

4.5 out of 5 stars | originaliteit
4 out of 5 stars | kwaliteit
3 out of 5 stars | verhaal
3.83 out of 5 stars | score

Het is al een tijdje sinds de release van de eerste Kuroshitsuji serie, waarvan de eerste aflevering uitgezonden werd op twee oktober 2008. Het was echter pas in 2009 dat de serie buiten Japan aan bekendheid begon te winnen. Zelf leerde ik de serie maar toevallig kennen, door tijdens mijn eerste reis naar Japan steeds weer de manga tegen te komen, uiteindelijk dan toch het eerste volume te kopen en tot de ontdekking te komen dat het een geweldige serie is. Met de tweede serie die enkele weken geleden is uitgekomen, een terugblik op de eerste serie van Kuroshitsuji.

Algemeen plot

Op slechts een steenworp van Londen verwijderd bevindt zich het kasteel van het befaamde Phantomhive graafschap en zijn meester, Ciel Phantomhive. Graaf Phantomhive is een ware gigant in de wereld van de commerce, de trouwe dienaar van Koningin Victoria en hij is tevens een jongen van twaalf jaar oud. Gelukkig staat zijn trouwe butler Sebastian altijd aan zijn zijde om de wensen van zijn jonge meester uit te voeren. Wensen die variëren van het redden van een diner feestje dat de mist in loopt, tot het onderzoeken van de duistere geheimen van de onderwereld in Londen. Want blijkbaar is er niets dat Sebastian niet kan doen. Men kan zelfs zeggen dat hij te goed is om waar te zijn, of toch op zijn minst te goed om menselijk te zijn

De anime

De anime van Kuroshitsuji kan opgedeeld worden in twee delen: een deel dat de manga volgt en een deel dat de manga niet volgt.
Het eerste deel is goed en veelbelovend, met als onderwerp voornamelijk Jack the Ripper; de mysterieuze moorden op Londense prostituees waarvan Ciel Phantomhove de opdracht krijgt om ze op te lossen.
Het tweede deel dwaalt dan compleet af van de manga en introduceert een reeks nieuwe personages, maar vervormt tegelijkertijd en jammer genoeg ook enorm het originele verhaal.
Het dramatische einde van de serie leek een vervolg onmogelijk te maken en brak geheel met de manga.
Twee jaar later komt er dan toch een vervolg en hoewel Ciel Phantomhive en zijn butler Sebastian Michaelis op het eerste zicht verdwenen lijken te zijn, is menig fan toch nieuwsgierig naar hoe ze er in gaan slagen van er nog iets goed van te maken.

Zelf vondt ik de anime in het algemeen een beetje een teleurstelling. De eerste helft was geweldig, maar halverwege leek de serie in de verste verte niet meer op de manga en het gegeven einde gaf me dan ook een enorm “wat is dit?”-gevoel.
Sebastian werd op een bepaald punt in een nogal fout daglicht gesteld wanneer hij informatie moet gaan verkrijgen (mening vrouwelijke fan moet op dat moment gevloekt hebben, of zelfs gehuild), Grell werd steeds zieliger en zieliger en het ging gewoon geheel de foute kant uit.
De slotafleveringen waren op zich wel spectaculair, met een sneak-peak naar de ware vorm van Sebastian (die laarzen met hak hebben al heel wat discussie teweeg gebracht), maar het echte einde, die laatste paar minuten, was als een klap in het gezicht.
De aankondiging van een tweede serie deed me dan ook afvragen hoe de makers zich daar uit gingen praten. Was het een droom? Was het niet wat het leek? Was het niet echt gebeurd? Ja, ik ben een van de vele fans die razend benieuwd is naar hoe ze dat hebben opgelost.

Officiële websites:

http://www.mbs.jp/kuroshitsuji/
http://www.kuroshitsuji.tv/index2.html
http://www.kuroshitsuji.tv/

type | serie (13)
jaar | 2002
regie | Hiroyuki Yamaga
studio | Gainax, Madhouse

4 out of 5 stars | originaliteit
4.5 out of 5 stars | kwaliteit
3.5 out of 5 stars | verhaal
4 out of 5 stars | score

Geen recente anime maar tot voor kort had ik er nooit van gehord. Gainax staat uiteraard garant voor kronkelige verhaallijnen en bizarre characters, en in dat opzicht is Abenobashi op en top Gainax.

Het verhaal -ik ga trachten zoveel mogelijk spoilers te ontwijken- gaat over Sasshi, een 12 jarige jongen die aan het begin van de pubertijd staat (grote ogen, bloedneuzen en kwijlen, de typische syndromen) en Arumi, die per ongeluk in een alternatieve realiteit terechtkomen nadat Sasshi’s grootvader verongelukt was. Ze komen van de ene realiteit in de andere terecht, en telkens zitten ze in een om ter vreemdste versie van hun Abenobashi shopping arcade (In Japan komen heel veel shopping arcades voor, het zijn 1 of meer winkelstraten met een grote hoeveelheid lokale handelszaken, die dan overdekt zijn tegen slecht weer).
Stilaan ontrafelt de waarheid achter Abenobashi, de tragedie in het verleden die zich herhaalt en ontdekt Arumi dat het niet Abenobashi is maar ook Sasshi die verantwoordelijk is voor het niet terug geraken naar hun originele realiteit.

Qua animatie is het -Gainax weer- echt prachtig, de dynamiek, de flashy kleuren en Sasshi’s debiele gezichtsuitdrukkingen. Alles wordt aan een hoge snelheid op de kijker afgevuurd, maar ook afgewisseld met enkele dramatische en emotionele adempauze’s. Er zitten veel referenties naar andere animaties tussen, zoals wanneer Sasshi in een space-versie van Abenobashi een grote robot bestuurd, die uiteraard  als maar groter en groter moet worden. (TTGL anyone?)

De 3D CG zijn soms iets minder,  maar dat is waarschijnlijk ook te wijten aan de tijd waarin de serie gemaakt is, toen was CG nog niet echt zozeer in gebruik in anime als nu.

De plot is goed, de stukjes van de puzzel worden beetje per beetje aangebracht, maar toch had ik vaak het gevoel dat veel afleveringen meer opvulling waren en ik enkele keren naar een andere versie van  dezelfde situatie keek tussen de verschillende afleveringen, maarja wat wil je met alternatieve realiteiten waar dezelfde personages in de situaties zitten als vertrekpunt (Meestal was 1 aflevering ook 1 dimensie) Ook de hoeveelheid ecchi en fanservice ontbrak niet, en de studio schrok niet terug van wat ecchi-loli momenten, al bleven die gelukkig wel binnen het aannemelijke van de mindset van de 12-jarige, puberende protagonist ^_^

Animatiestudio Madhouse speelt een rol in vele kwaliteitsproducties, maar toch moet ik stellen dat deze serie voor mij enorm Gainax-gedomineerd leek, dus gok ik dat Madhouse meer een ondersteunende rol speelde.

Al bij al, een aan te raden serie, zeker als je houd van dat wtf-kijk-ik-hier-gevoel!