J-Music corner: Vocaloid

Om lekker de tegengestelde richting op te gaan dan de review hieronder, dacht ik het fenomeen Vocaloid aan te halen.

Het computerprogramma dat vocals (stemgeluid dus) synthetiseert is al langer  op de markt, maar heeft sinds enkene jaren een heel nieuw leven gekregen.

Deze virtuele zangeressen brengen de liedjes “live” op een podium, vaak wel vergezeld door echte muzikanten (die er als dwergjes bij staan. De dames worden geprojecteerd op een glasplaat waardoor het holografisch lijkt.

Uit mijn eigen ervaring blijkt dat  Hatsune Miku (meest links afgebeeld hierboven) de populairste is. Het aantal Miku cosplayers begint dat van series als Bleach, Naruto, Death Note en Pokemon te benaderen, wat op zich al aangeeft hoe immens populair dit fenomeen aan het worden is.

Er is ook een “Kids react to” filmpje over, best grappig.

Strange Artifact “Antikythera Mechanism”

“Antikythera Mechanism”, het lang verwachtte eerste album van Japans eerste steampunk band Strange Artifact, stelt niet teleur.  Het is een collectie van 11 stevige en fijne rock songs met muzikale twist & turns die hun makkelijk onderscheiden van andere J-rock groepen, in een positieve zin wel degelijk.

MaRy’s onconventionele melodische stem is een perfecte toevoeging aan de composities van 130JET.  Ik zou zelfs zo ver durven gaan als te zeggen dat de kleine imperfecties in haar stem in sommige van hun nummers alleen bijdragen tot de charme van het algemene geluid van de band.  In veel groepen zou me dit storen, maar bij Strange Artifact werkt het toch wel op een of andere manier.

 Hun muziek is niet makkelijk in een hoekje te stoppen, maar ik kan verzekeren dat het geen traditionele J-rock is.  Je kan duidelijk sporen bespeuren van hard rock, straight rock, gothic, EBM en avant garde.  Deze mix zorgt voor een verfrissende sound.  Het is eigenlijk alleen maar meer indrukwekkend als je je realiseert dat dit uiteindelijk een groep is bestaande uit slechts 2 personen.

 Ik hou ook erg van de diversiteit op het album.  Het is nog steeds een coherent geheel, maar de volgorde van de nummers maakt het interessant om naar te luisteren.  De verschillende tempos van de songs zijn goed verdeeld wat zorgt dat je met plezier het album kan blijven beluisteren zonder dat het saai gaat worden.  Het is ook een goede voorstelling van wat de groep allemaal kan op muzikaal gebied.

Naar mijn mening is dit zeker een groep om in de gaten te houden.  Als we kunnen afgaan op dit album dan gaan ze zeker nog geweldige dingen doen in de toekomst en zouden ze het wel eens ver kunnen schoppen.

( NVDR: Officiële site met heel het album: strangeartifact.bandcamp.com )

J-Music Corner: HITT (concert review)

Op zondag 1 april speelde HITT live op Made in Asia in Brussel, en ik had mijn eigen fotografe bij, dus wat je ziet is waar ik (ongeveer) stond.

Eerst wat info over de man zelf:

Getalenteerd pianist zijnde, benoemt hij zijn eigen muziek als “Piano Rock”, wat hem toelaat om solo op een podium te staan en op keyboard mee te spelen met een achtergrond tape.  Hij is echter in 2000 begonnen als leider van een punk band: BB DAN, waarvoor hij zelf de arrangementen, muziek, tekst en vocals verzorgde. Dit werd een succes, maar toch liep het onderling op de klippen en besloot hij in 2004 om als “HITT” solo te gaan. HITT maakte zijn debuut in cafés en restaurants, en vergaarde al snel een horde fans van verschillende leeftijdsgroepen.

Hij heeft nog een aantal bands ondersteund, waaronder OTOKAGE, met wie hij in 2009 in Philadelphia (USA) optrad. 

De rest, zoals ze zeggen, is geschiedenis.  Om een voorproefje te geven van zijn werk:

 http://www.youtube.com/watch?v=VAMJjfw1nD8 Lees het volledige artikel »

J “On Fire”

Na bijna 4 jaar heeft Jun “J” Onose (beter gekend als de bassist van Luna Sea) een nieuw album uitgebracht onder zijn naar zichzelf genoemde solo project J, getiteld On Fire. 

Zoals te verwacht werd na het horen van de single On Fire en de previews van andere songs op zijn BayFM radio programma Mozaiku Night is dit J zoals we hem kennen: no nonsense punk-rock en hard rock.  Waar hij in het verleden ook wel eens grunge songs maakte heeft hij dat genre deze cd achterwege gelaten. 

Zijn stijl is met de jaren geëvolueerd en ondanks het feit dat hij binnen hetzelfde blijft worden zijn songs steeds beter.  Hetzelfde geldt voor zijn stem, die veel zuiverder en minder hees en rauw geworden is, wat ik persoonlijk een beetje jammer vind.  Dit compenseert hij door te bewijzen dat hij effectief kan zingen en een bereik tentoon te spreiden dat verder gaat dan half zingen en half roepen zoals hij zo vaak gedaan heeft in het verleden.  En de man _kan_ effectief wel zingen, al moest hij dat eigenlijk ook niet meer bewijzen.  

On Fire is een geweldige collective van luide, vaak up-tempo, en melodische rock songs geworden met de complexe en arrangementen waar we J het best voor kennen.  Songs zoals de deels acoustische balade Baby, Baby en het tragere Who Is zorgen voor een perfecte break van de rest van de nummers zonder af te doen aan de coherentie van het album.

Zeker een aanrader.  

Wel even een waarschuwing, J zit dan wel in Luna Sea, en is eigenhandig verantwoordelijk voor veel van hun bekendere nummers zoals In Future Jesus, Ra-Se-N, Rosier en Shine, zijn solo werk is echt niet te vergelijken met deze band op muzikaal  gebied.  Verwacht dus niets in de stijl van Luna Sea, het is echt zoals ik al eerder zei in de review: no nonsense hard rock en punk-rock.  Zijn solo werk is zeker niet minder goed, maar wel een totaal ander genre.

J-Music Corner: Acid Black Cherry

Acid Black Cherry is het solo project van Janne Da Arc zanger Yasu, en wat mij betreft minstens even goed. Ik durf zelfs zeggen, beter. Maar dat kan aan mijn voorliefde voor theatrale rock liggen.

Wat die rocksterren hebben met luipaardprint, het zal me een mysterie blijven. Wat vooral opvalt is de simpel- en soberheid van zijn “nieuwe” imago.  Ik zeg wel “nieuw”, maar Acid Black Cherry bestaat al sinds 2007, en telt 5 volledige albums.

Hij begon met een geheime Japan-tour, maar heeft zich sinds toen ontpopt tot een volwaardig drama rock project. In het eerste album zijn vooral frustraties over de toestanden met en na Janne Da Arc te horen, al is daar nooit een officiële verklaring over afgelegd of bekend gemaakt.

Wat ik zelf vooral hoor, in de meeste van zijn liedjes, is pijn maar ook de kracht om daarmee om te gaan. Groeipijnen van elke solo artiest, liefdespijn (niemand ontkomt eraan), boosheid over de wereld, dat soort dingen..

Acid Black Cherry – Jigsaw