Japan 2009 in woorden en beelden

Japan 2009 in woordenen beelden
Tekst: KUMIKO MAKIHARA, The International Herald Tribune, 15 december 2009

TOKYO — “Herbivore mannen”, “fast fashion” en “verandering van regering”. Enkele van de top 10 uitdrukkingen die het beste de Japanse geest vervat volgens uitgeverij Jiyu Kokuminsha, die jaarlijks deze lijst opstelt.

Het is niet exact “Person of the Year”
van het magazine Time, maar evenwel een populaire barometer van de actualiteit en de compilatie helpt mensen de sociale status quo te bevatten. De selectie van dit jaar geeft een beeld van een land met een nieuwe regering die worstelt om haar kracht te bewijzen terwijl het volk harde tijden doorstaan en tegen de nieuwe griep vechten.

Nieuwe woorden en creatieve combinaties en vervoegingen van oude woorden sluipen vaak de Japanse vocabulaire binnen, wat de geletterdheid van de mensen en hun aanleg om trends te omarmen weerspiegelt. “Pika don” is een term die de lichtflits en het geluid van de atoombommen in 1945 nabootst. Toen Japan begon aan haar grote economische groen halverwege de jaren ‘50 weken de “drie heilige schatten” af van hun originele betekenis van keizerlijke relieken en werden vervangen door een TV, wasmachine en koelkast.

Die termen en vele anderen zijn intussen praktisch verdwenen uit de woordenschat en toegevoed aan de “shigo” of “dode woorden”. Gebruik er eentje en het toont meteen je leeftijd. Iemand raadde me recent aan de term “knap” niet te gebruiken. De gewenste, jeugdige term is “ike men”, wat letterlijk vertaald als cool masker. De online Japanese Slang Dictionary, die meer dan 2000 woorden bevat, zowel dode als levende, hoopt van “conversaties tussen mensen en voorbij generaties uit te breiden”.

Dit jaar ging de grote prijs onder de top 10 naar “verandering van regering”, een zin die er bij het publiek in ging tijdens de voorverkiezingen in de zomer. Eerste minister Yukio Hatoyama’s Democratische Partij van Japan won deze keer en maakte een einde aan de bijne ononderbroken heerschappij van de Liberaal Democraten sinds na de tweede wereldoorlog.

Een belangrijk beleid van het nieuwe regime is om de macht van de bureaucraten weg te krijgen, vandaar de winnende uitdrukking “de-bureaucraten”. In een duidelijke stap in die richting maakte de regering vorige maand de herziening van het budget publiekelijk bekend. Toeschouwers die gewend waren aan politiek achter gesloten deuren nam gretig de opkomst via televisie van nog een top 10 term, “jigyo shiwake”, letterlijk “projectsortering”, dat toonde hoe de verslagen bureaucraten een tirade van vragen over waarom belastingsgeld zou moeten gebruikt worden om hun bezigheiden te bekostigen beantwoorden.

De gemiddelde burger kon niet blijer zijn met het aanhalen van de riem bij de regering dit jaar. Ten midden van stijgende werkloosheid verdwenen de eerste jobs bij interimkrachten, wat het woord “haken-giri” – “interimmers afsnijden” omhoog deed gaan in de lijst.

Budget kledingwinkels zoals Uniqlo, H&M en Forever 21 werden overrompeld door de kopers met minder koopkracht dan voordien, waardoor “fast fashion” een alledaagse term werd. Toen ik een van mijn studenten Engels vroeg om de zin “I cannot live without” te oefenen trok een man zijn broekspijp om zijn lange kousen te laten zien en zei “I cannot live without my heat tech underwear”, verwijzend naar een populair Uniqlo verkoopsargument.

De Japanners droegen ook massaal mondmaskers als gevolg van de varkensgriep paniek die het land overnam. Ongeveer een derde van de kinderen op de lagere zoon van mijn zoontje hadden de “nieuwe soort griep”, de winnende terminologie voor de ziekte.

Seishiro Kato, een enorm pupulair jong acteertalent, speelde in op Japan’s honger naar schattigheid met zijn rol als hoofd van een Toyota filiaal in een TV reclame, waarmee “kodomo tencho” of “kind- winkelmanager” een instant herkenbare uitspraak werd. Aan de andere eind van het spectrum werd de term “boyaki” of “grommetjes” ingeluid, dankzij een manager van een basebalteam die op het eind van het jaar met pensioen ging, door zijn amusant, soms zelfs poetisch gegrom na een match.

De rest van Japan’s mannelijke bevolking staat op een wei te grazen, als je de uitdrukking “soshoku danshi” of “herbivore mannen” mag geloven. Origineel uitgevonden door een auteur in 2006 om het opkomende type man die zacht, vriendelijk en passief is maar nu te horen in alledaagse conversaties. In ruil keken Japanse vrouwen naar het mannelijke, in de ban van TV shows en films over de periode van de 15e tot de 17e eeuw, vol intense burgeroorlogen, waarbij ze geschiedenisboeken verslinden en slagvelden en kastelen gaan bezichtigen, daarmee “reki-jyo” of “geschiedenisvrouwen” inluidend.

Als ik zo nadenk over het nieuwe jaar, hoop ik op de vrolijkheid van het schattige kind en de goedkope chique om de grouwheid van de mondmaskers en de bedrijfsbijl te verjagen.

Originele tekst (Engels): The International Herald Tribune

KDDI en 1Gbps internet

KDDI en 1Gbps internet

- Een sprookje of niet?

Een tijd geleden werd er aangekondigd dat KDDI in Japan internet ging aanbieden vanaf oktober 2009, aan 1 Gigabit/seconde.

Het is full-duplex, dus 1Gbps upload en download! 1Gbps is 1000 Mbps. De snelste particuliere internetformules in België liggen rond de 25Mbps download en 1Mbps upload. KDDI vraagt een kleine 6000円, ongeveer 44 euro.

Momenteel is oktober voorbij en ik duik het internet in om uit te vissen hoe die gigabit belofte in realiteit uitspeelt.

De theorie

Tot nu toe was er overal in Japan al 100Mbit internet beschikbaar, waarmee Japan al tussen de landen met beste internetaanbieding staat. De nieuwe formule is niet overal te verkrijgen, momenteel enkel in delen van de Kanto regio, de buurt van Yamanashi prefectuur en een aantal steden in Hokkaido. De reden dat het maar in delen van Japan is is dezelfde als de reden dat het zo snel kan: ze maken gebruik van een glasvezelnetwerk. Japan is ideaal voor deze technologie: mensen wonen voornamelijk opeengehoopt in steden met enorm hoge locale bevolkingsdichtheden, dat beperkt de hoeveelheid bekabeling die moet aangelegd worden tussen grote knooppunten en de eindgebruikers. Bij ons wonen er overal verspreid mensen, en hoe meer geld mensen hebben om snel en dus duur internet aan te schaffen, hoe verder weg van stadscentra ze gaan wonen. In de VS heeft de gemiddelde mens helemaal veel plaats, dus daar zijn ze er ook nog niet mee begonnen.

Vervolgens drukt KDDI de prijs door er de voorwaarde van een 2-jarig contract aan te verbinden. De 1Gbit snelheid is tevens maar een verkoopcijfer. Geen enkele webserver/downloadprovider bied snelheden van 1Gbps aan. Dus wanneer er getest wordt op de snelheden gaat het gewoon snel gaan, maar dat is uiteindelijk wat een gebruiker zoekt natuurlijk.

De verwachtingen

De meeste providers beloven snelheden die boven de realiteit zweven. Als je Telenet 25Gbps hebt, kan je een snelheidstest van 23Mbps halen, als je een goedkoop 1Mbps abonnement hebt haal je waarschijnlijk gemakkelijk 9,9Mbps. Hoe sneller het aanbod, hoe meer de realiteit gaat afwijken. Dit is het gevolg van de bottlenecks op het netwerk. Routes waar jou data toevallig langs gestuurd wordt die trager zijn dan de rest van het netwerk.

In Japan is de grootste bottleneck alles buiten Japan. In de meeste landen is dit wel het geval, en Japan geniet dan nog eens van het voordeel dat de internetgebruikers bijna alles in het Japans doen en aangeboden krijgen. Dus met een HD webcam naar je vrienden streamen, in minder dan een seconde een mp3 downloaden, in een minuutje een film kopen online, allemaal geen probleem, zolang je binnen het Japanse netwerk blijft.

Het aanbod

De service word momenteel aangeboden onder de naam ひかりoneホーム(Hikari-one home) en is beschikbaar in Tokyo, Ibaraki, Kanagawa, Gunma, Saitama, Chiba, Yamanashi Prefecture, en gedeeltelijk in een aantal andere gebieden. De formule omvat internet, TV en telefonie.
De Engelse versie van hun website vermeld nog 100Mbps, maar op de Japanse versie staat in vette rode letters 1Gbps.
Er zijn ook voorwaarden op het aantal verdiepen van je woning, en de beloofde snelheid is onderhevig aan ‘externe invloeden’. Uiteraard moet de eindgebruiker ook zien dat zijn/haar computer(s) voorzien zijn van de juiste interfaces (veel computers hebben een netwerkkaart die maar 100Mbps aankan, en als je op wifi zit haal je nog minder).

De realiteit

Hoe sneller de lijn, hoe meer voordeel, vooral naar de toekomst toe, als meer en meer hubs, servers en backbones verbeterd worden. Dus al haalt KDDI maar 50% van de beloofde snelheden, dan heb je nog altijd 500Mbps internet. Dus zelfs met 20% zou je al ver boven de rest uitsteken. Volgens mij is het dus zeker een goede stap voorwaarts, al is het voor de gebruikers wel vroeg om de stap te nemen. Dus ik gok dat het momenteel gewoon een kwestie is van sneller te zijn dan de concurrentie, en het zal vooral de kleine marge van zware internetgebruikers die massaal downloaden of van huis uit een server draaien blij maken.

Artikel: Kiyoshi

Bronnen: Japantoday & KDDI