Pika Pika Japan, 21 mei in Brussel.

Pika Pika Japan is de nieuwe winkel die een soort herrijzenis is van de voormalige Coco Japan, waar allerlei Japanse import verkocht wordt van cute tot trendy, de dingetjes die je niet zomaar vindt anders aan deze kant van de wereld. Dit feest is dus ook een beetje de opvolger van de Soiree Coco Japan lijkt me.

Pika Pika Japan @ Madame Moustache
21 mei 2010, 20:00 – 23:30

madame moustache et son freakshow
Quai au Bois à Brûler 5-7
1000 Brussel
0485 53 44 94

- Klik hier voor de locatie op Google Maps –

Uitwisselingsstudenten aan het Rits te Brussel hadden als opdracht een culturele thema-avond te organiseren in het Rits Café. Het gekozen thema van een van de groepen was ‘Japan’

Het was allemaal nogal last-minute. Ik kreeg een mailtje van een goede vriend dat er deze avond een Japanese night was in Brussel. Na wat twijfelen heb ik besloten van toch snel te gaan, Aruko ging mee en om 8u stonden we in het Rits Café
“Wauw, zoveel plaats!”, was het eerste dat ik dacht. De locatie was veel groter dan ik had verwacht. En het aanwezige volk was voornamelijk de organiserende mensen die nog druk in de weer waren met de laatste voorbereidingen, maar binnen de kortste tijd stroomde het volk toch binnen en algauw begon het goed vol te zitten. Wat ons wel opviel: er waren geen Japanners!

Geisha’s

Geen Japanse mensen aanwezig, dat vroeg om meer uitleg. Na wat zoeken kwamen we bij twee jonge dames aan de ingang, die verkleed als geisha sake aanboden aan de arriverende gasten. Ik had aangenomen dat de uitwisselingsstudenten die een Japanse avond organiseerden in Brussel, zelf ook wel Japans zouden zijn, maar dat was niet het geval. Een voorbarig besluit van mijn kant uiteraard. De leerlingen kwamen van verschillende landen, voornamelijk Spanje, maar ook uit Oost-Europa en enkelen uit Azië. De twee geisha’s vertelden me dat de avond in opdracht van het vak Eventorganisatie was, waarbij de opdracht was een event organiseren rond een bepaald land op cultuur. Ze hadden na overleg voor Japan gekozen. De activiteiten waarmee ze Japan wilden introduceren waren: sumoworstelen, sushi maken, een mikado wedstrijd, een fotopodium waar je in ‘traditionele Japanse kledij’ een foto kon laten maken en karaoke. Er was ook sake en sushi aan de bar, en er werd non-stop Japanse muziek gedraaid. Dat laatste bleek uiteindelijk wat beperkt in aanbod en de repeats werden wat te opvallend, maar het deed me deugd eindelijk eens op een feestje te komen waar exclusief Japanse muziek gedraaid werd! Voorts waren alle organiserende vrouwelijke studenten verkleed als geisha, al dan niet met kimono of iets dat er op moest lijken. Hier zat -net zoals bij de Cosplay Night, zie vorig artikel- het budget aan de basis dus daar was niet zo veel aan te doen.

Interview met de docent

Aan de toog zat de docent die de opdracht had gegeven en de uitvoering ervan overzag. Hij gaf ons iets meer uitleg over de organisatie die eraan vooraf ging.

“De leerlingen hadden weinig tijd, er is lang gebrainstormd. Veel leerlingen waren van Spanje, dus dat leek een voor de hand liggende keuze. Maar ze wilden toch iets anders zoeken. Na een tijd was het twijfelen tussen India en Japan en ze zijn dan uiteindelijk voor Japan gegaan. Het is niet gemakkelijk om op korte tijd een cultuur als de Japanse in een event te stoppen. Als je Italië neemt bijvoorbeeld, dan maak je spaghetti, ga eens langs een Italiaans restaurant voor decoratie enzovoorts, dat is gemakkelijk. Japan is wat anders.”

“De tijdspanne was kort, ook het budget was laag al kregen ze wel deze locatie gratis ter beschikking. Ze zijn op zoek gegaan naar sponsoring bij de Japanse ambassade hier in Brussel, daar hebben ze de posters meegekregen die hier aan de muren hangen. [...]
De leerlingen hadden ook meer een culturele avond kunnen doen en een Japanse film laten zien. Toch besloten ze van eerder entertainment te brengen omdat dit geschikter is voor jongeren, die gaan graag feesten en zo trek je meer volk aan, het bevorderd ook kennismaking natuurlijk.”

Plezier maken

Natuurlijk hebben we niet heel de avond mensen liggen lastig vallen met interviews en zijn we zelf ook gaan proeven van de activiteiten. Het sumoworstelen was enorm grappig. Er waren opblaasbare pakken gehuurd zodat je meteen in de ring kon stappen zonder eerst een paar jaar curry met rijst te eten. Dit leidde al snel tot omvervallende, rollende en stuiterende worstelpartijen waarbij de regels van het sumoworstelen volledig genegeerd werden. Te dicht bij de ring staan werd al snel gevaarlijk.

De sushi aan de bar was goed te eten en de workshop -waar we zelf niet aan meegedaan hebben- zag er tof uit. Het lukte nog verrassend veel deelnemers om hun overvol belegde maki sushi permanent toe te rollen.
Aan de mikadowedstrijd hebben Aruko en ik beiden meegedaan, ieder in een andere ronde. Aruko won een prijs en mocht nadien met een pak reuze mikadostokjes naar huis vertrekken ^_^
De wedstrijd was spannend en draaide meer om het plezier maken en het sociaal contact dan het perfect naleven van de regels en winnen. Er werd hier en daar een oogje toegeknepen bij lichte foutjes maar dat was niet erg.

Gesprek met een van de leerlingen

Achter de toog stond de voortduwster van het Japan-idee. Ze was druk sushi en sake aan het verkopen maar met wat moeite wist ze in stukjes en beetjes de tijd te vinden om toch wat uitleg te geven.

De keuze om Japan te nemen was omdat ze niet wilden dat er een groep uit één land teveel alles naar zich zouden kunnen trekken en ook een land wilden dat iedereen interesseerde. India en Japan waren beiden kandidaat maar Japan bleek net iets meer aantrek te hebben. Er zaten ook wel wat leerlingen bij die manga lezen en anime kijken. De reden dat ze geen anime projecteerden was omdat dat teveel gestoord zou worden door de andere activiteiten, en het ook moeilijker is om daar een algemeen publiek mee te blijven boeien. Ze hebben dan gekeken naar wat is entertainment in Japan. De grappige TV shows, karaoke, een kinderspel, eten en drinken. Dat is iets waar praktisch elke Japanner zich wel mee kan amuseren, iets dat elke Japanner ook wel kent en doet of toch zeker ooit eens gedaan heeft.

In dat opzicht was de keuze van activiteiten zeer goed gekozen en ook goed uitgevoerd!

Een vriendin van haar had een verzameling Japanse muziek die ze gekopieerd had. Tijdens de opbouw speelden ze de soundtrack van Memoirs of a Geisha (oogje toeknijpen), tijdens de activiteiten -zowat heel de avond- werd er J-pop en -rock gedraaid. Er was een liedje van Ayumi Hamasaki dat wel 10 keer terugkwam, evenals nog andere nummers, waarschijnlijk een beperking aan de grootte van de verzameling. Maar het wás wel Japanse muziek en toffe nummers ook, dus niet te klagen. Ze zei me dat nadien wel gewoon locale muziek ging gespeeld worden zodat men sen wat zouden dansen tot sluitingstijd. Maar zo lang konden we niet blijven.

De sushibereiding en workshop werd (be)geleid door iemand van de klas die voordien ook al sushi maakte in haar vrije tijd, met als resultaat lekkere sushi die deftig gemaakt was. Er was zelfs aan de vegetariërs gedacht waar ik zeer blij mee was. De sake was ook goed én verwarmd – wat in december wel tof is.

Besluit

Uiteindelijk zat het belangrijkste er wel in: een aangename sfeer en genoeg te doen om je nooit te vervelen. Het sumoworstelen was enorm grappig en deed denken aan de japanse TV shows waar deelnemers gewoonweg niet anders kunnen dan afzien om het publiek te vermaken. De sushi was ook enorm populair, een beetje duur maar het vloog over de toonbank. Alle activiteiten werden een voor een aangekondigd op het podium en begonnen niet tegelijk, dat was wel handig, zo kon je alles eens proberen en krijgt alles de nodige aandacht. De karaoke was de laatste activiteit en tevens een groot succes. Er verzamelden zich een meezingende meute studenten voor het podium, de karaokevideo werd op een scherm geprojecteerd en de zangers en zangeressen gingen er helemaal voor. Jammergenoeg ging onze laatste trein vertrekken dus zelf zingen zat er niet in.

Al bij al was deze avond zeer geslaagd, het was plezant en het was duidelijk Japanse cultuur!
De foto’s staan online.

Nu enkel nog de Japanse gemeenschap in Brussel kunnen bereiken en overtuigen van hun fantastische cultuur actief mee te komen delen, hopelijk komt dat er ooit wel van.

Links:
– Rits Café

Artikel en foto’s: Kiyoshi
Assistentie: Aruko

Een paar vrienden organiseerden in een café in Mechelen een cosplay avond.

Na wat zoeken bracht de gps ons tot bij het juiste adres, waar we dachten dat we verkeerd gelopen waren. Een luidruchtig studentencafe vol zatte jongeren. Wrong time wrong place?

Gelukkig zijn we toch binnen gestapt en al gauw vonden we een deur achteraan met Japans opschrift. Daar achter lag een zaaltje waar mensen in Cosplay waren en AMV’s op de muur geprojecteerd werden.

Indruk

Het was de eerste keer dat ze iets organiseerden, de locatie was tevens hun vaste stamkroeg en ze kregen het zaaltje gratis ter beschikking, wat wel een paar voorwaarden met zich mee bracht: Geen dresscode en geen inkom.

Het gevolg was dat niet iedereen in cosplay was en iedereen er zomaar binnen kwam lopen. De combinatie van het toestaan van roken en totaal gebrek aan verluchting was maakte de ruimte niet echt gezelliger. De beloofde sake was wat laat en bleek uiteindelijk shochu (Japanse brandewijn) te zijn, meer alcohol voor minder geld natuurlijk!

Ervaring

Het aanwezige volk was wel helemaal in stemming en dat maakte veel goed. De organisatoren waren zelf ook in cosplay, en iedereen was zich goed aan het amuseren. Al waren er veel mensen niet gekleed, degenen die dat wel waren, zaten goed in hun rol en er zaten een paar goede outfits tussen (Als je door de overdosis Misa Amane’s heen keek).

Sabam

Halverwege de avond werd de muziek stilgelegd en de projector uitgezet, toen werd er langs alle kanten “Sabam!” geroepen. Uiteindelijk was er geen probleem en kon het feestje verder gaan. Hoe het met sabam en AMV-projecties gesteld is weet ik niet, met de lage kwaliteit audio en de vele ongelisencete anime’s die gebruikt worden zou het gewoon jammer zijn moest er voor betaald worden. Maar dat hoefde niet ontdekt te worden, gelukkig.

Oordeel

De opzet was geslaagd en de sfeer zat er in. Het had beter gekund met iets meer planning, maar voor een eerste keer was het zeker de moeite. Als ze volgende keer een dresscode of reservatie-systeem gebruiken en een betere locatie te pakken krijgen wordt het zowieso een cosplay night om naar uit te kijken!

Media

Cosplay Night foto’s
We hebben ook geexperimenteerd met video, maar die moet nog verwerkt worden. Die wordt zeker nog toegevoegd aan dit artikel in de toekomst!

18 juni 2009 – Hotel Orts Cafe, Brussel

Een aantal maanden terug ging ik naar de Coco Japan-avond in Brussel. Het werdt georganiseerd door de gelijknamige winkel Coco Japan. De focus lag op verscheidenheid en goede sfeer, mensen allerlei die samenkomen in de vreemdste outfits, van alle uithoeken van het land, met één interesse gemeen: Japan natuurlijk!

In de vroege avond kwam ik aan bij het cafe. De organisator zat ergens in de file en ik zette mij alvast aan een tafeltje op het terras, dronk een caffé latte en trok hier en daar wat foto’s. Er stond al een podium en het duo van Alek et les Japonaises was een soundcheck aan het uitvoeren. Binnen zaten wat mensen van de organisatie en van andere media, alsook een groepje lolita’s op een bank achteraan het cafe. Kortom, het was gezellig.

Het is intussen al een hele tijd geleden, dus de info is niet meer al te vers (en kan wat kort en onsamenhangend zijn).

Hotel Orts Cafe komt op gang.

Het begin

De gasten die aankomen krijgen een felgekleurd zakje met een drankje en een plastiek doosje met sushi en edamame, met keuze tussen chi-hi en Uwa (Japans bier uit België, waarover straks meer)

Langzaam liep de boel vol, veel mensen schreven zich in voor de outfit-wedstrijd, georganiseerd i.s.m. de Japanse vliegtuigmaatschappij ANA, die daarvoor speciaal een extra lelijke foto-achtergrond hadden geplaatst. Algauw bleek het cafe te klein, evenals het terras en het voetpad errond, en het volk stroomde over de stoeprand de straat op. Great success!

Alek et Les Japonaises

Hij: Alexandre, heeft verre braziliaanse roots en is belg. Zij: Mai, uit Japan. Samen maken ze ‘electropical’, afkomstig van bossa nova maar sneller van tempo, en gemengd met Japanse invloeden. Het resultaat is een poppy sound, vrij uniek voor een Japanse band en toch zeer typisch Japans tegelijk. Met de zuiderse invloeden en speels plezier deed de band me een beetje denken aan de Belgische Confituur Allstars. In Juli waren ze op tour door Japan en intussen zijn ze weer in ons landje aangekomen en al meteen terug aan het optreden.

Les Romanesques

Dit was een zot duo dat meteen herinneringen oproept aan de over-the-top komiek-duo-formule, die sinds een eeuwigheid populair blijft in Japan. Jammergenoeg liep ik de kans op een interview mis. Hun optreden was een mix van dansjes en liedjes. Het publiek genoot er duidelijk van en het was leuk om zoveel mensen met een lach op hun gezicht te zien.

DJ Khimaira

Hij was vorig jaar ook in België, draait ebm/hardstyle en DJ’t in een belgische jumpstyle club. “Belgen zijn een heel open volk, japan kan daar veel van leren”.

Maar Khimaira is meer dan een DJ, hij wil ook belgische bedrijven helpen voet aan grond te krijgen in Japan. Cultuur uitwisselen tussen de 2 landen is daar heel goed voor.

5 a 6 jaar was hij al bezig met muziek in Japan, daar is het nog altijd heel underground, hier is er meer oor naar en daarom wil hij ook een tijdje in europa blijven (hij heeft een verlengd toeristenvisum en hoopt binnenkort ook een artiestenvisum te krijgen.

‘Japans’ bier: Owa

Leo Imai is de
enige Japanse brouwer in belgie, hij levert vooral aan japanse restaurants en exporteert ook naar japan.

Hij beschrijft zijn bier als volgt: “eerst een sterke, pittige smaak, maar nadien een droge nasmaak, ideaal voor bij Japans eten.” 5 jaar geleden is hij naar Duitsland verhuisd, dan naar Engeland om bierbrouwen te gaan studeren. Daarna heeft hij een tijd In een belgische brouwerij gewerkt waar hij zijn bier heeft uitgevonden om uiteindelijk een eigen brouwerij te beginnen in Ukkel.

Interview met ANA

ANA (All Nippon Airways) sponsorde het event en boden de prijs- een reis naar Japan – aan aan de winnaars van de modewedstrijd.

“We zijn bekend bij het japanse publiek en zakenmensen, maar in europa zij we voor toeristen en jongeren nog heel onbekend. Dit is een test-event voor ons, we willen zien hoeveel interesse er is, wat voor mensen er afkomen. Belgie is een kleine markt, er zijn geen directe vluchten naar Japan, maar we hopen toch wat in beeld te komen als maatschappij van hieruit.”

“Is ANA en JAL niet nogal duur voor jongeren?”

“Nee hoor, dat is een misverstand. ANA is zelfs bij de vijf goedkoopste maatschappijen om naar Japan te reizen.”

“We kijken ook naar de mogelijkheid om all-in reisformules aan te bieden, zoals een rondreis met bezoek aan mangaka’s etc. Veel mensen hier hebben een fout beeld van Japan in de eerste plaats, en daarnaast raken ze vaak nogal verloren eens aangekomen.”

De 2 winnaressen van de modewedstrijd, met hun tickets.

Interview met Philippe

Philippe Schleret is de eigenaar van Coco Japan, een winkeltje in Brussel, gespecialiseerd in unieke Japanse items, kleding en accesoires. Als organisator had hij het redelijk druk en hebben we het interview een beetje tussen de sushi en het bier door moeten houden. Philippe is een man met een visie, dat is al snel duidelijk. En het houdt zeker niet op bij een winkeltje en een feestelijk avondje in Brussel. De items zijn niet enkel import, hij is zelf ook een uitvinder. 20 jaar geleden is hij begonnen in Parijs, met een winkeltje. Maar bedrijven begonnen zijn unieke items te kopiëren. Uit puur ongenoegen stopte Philippe met zijn zaak. Uiteindelijk is hij terug begonnen in Brussel. Hij wil de wereld veranderen door een ‘zonnig licht’ te creëren in het dagelijks leven. “In Japan maken ze dingen perfect om het perfect te maken. Niet enkel voor de winst of ‘net genoeg’. Dat wil ik op heel de wereld. Geld is belangrijk en handig maar het wordt misbruikt. Men zou moeten werken voor voldoening, dankbaarheid, originaliteit. Zo is het ook hier met de wedstrijd en de kleding die mensen dragen. De prijs gaat niet naar de beste kledij, maar naar de persoon in zijn/haar geheel. Die kleding, daar leef je in, ‘t is niet enkel voor de show.” De Coco Japan-avond was trouwens ook niet de eerste feestelijkheid die hij organiseerde. Voordien had hij al een zeer grote party gegeven, met alles erop en eraan. Maar nu wil hij klein beginnen, de mensen bijeen krijgen en warm maken voor meer. En, zo laat hij mij achteraf weten, meer zal er komen!

Meer foto’s

Het Nippon Zasshi foto-album is toegevoegd aan de website!

klik hier voor de foto’s van Coco Japan

Artikel en foto’s: Kiyoshi

Tokyo DecadanceIn Brussel

28 november 2008 @ Studio 44, Brussel

Tokyo Decadance, dat als doel heeft de verschillende modegroeperingen en stijlculturen samen te krijgen in een flashy, extravagante, bizarre en energieke mix, is het geesteskind van de franse Adrien. Sinds het onstaan van dit spetterende party-show concept enkele jaren geleden, is het uitgegroeid tot een fenomeen in Tokyo, een grote hit in Europa en een onvergetelijke ervaring voor iedereen die het meegemaakt heeft. Gothic, Cyber-goth, cyberpunk, fetish en kinky, lolita, rave, gyaru, yamanba, cosplay en meer vinden er hun plek op de dansvloer, maar ook een groepje alledaagse zakenmannen of enkele uit hun huis gelokte otaku mogen niet ontbreken. Tokyo Decadance is echt voor iedereen!

De artiesten in Tokyo Decadance varieren een beetje per event. Deze keer waren ze met acht:

• Adrien Le Danois: Franse drag queen die in 2003 naar Tokyo trok, waar hij Tokyo Decadance creëerde
• DJ Sisen: Industrial DJ, gekleed in uitbundige fluo kleding van Takuya Angel
• Takuya Angel: Mode-ontwerper uit Tokyo met een zeer aparte kledingstijl, hij is ook DJ
• Selia: Harpist, operazanger en bedreven in kenjutsu (Japanse kunst van het zwaardvechten)
• Coco: Go-go danseres
• The Velvet Teu: Danser, entertainer en ‘Dangerous Arts’
• Kaoru Watanabe: Model en Japanse gyaru-idol
• Dorian: Vuurspuwer en -eter van Servische afkomst

Adrien Le Danois	DJ Sisen	Takuya Angel	Selia
Coco	The Velvet Teu	Kaoru Watanabe	Dorian

Op 28 november 2008 vond TD voor de eerste maal in belgië plaats. De rij volk stond al tot buiten aan te schuiven aan nachtclub Studio 44 in Brussel.

Uit de opsomming hierboven wordt al duidelijk dat je van Tokyo Decadance het nodige spektakel mag verwachten, en dat gaven ze deze avond dan ook ten volle. Sisen vulde de nacht met muziek, afgewisseld door Takuya Angel en Adrien. Het oeuvre bestond uit Industrial, trance, gothic, rave en meer, met een Japanse touch. (Zeker op het einde van de nacht toen er remixes van Jpop-en-rock gedraaid werden)

Takuya angel kondigde met een harde beat de eerste show aan. Het begon met wat dansen en het publiek naar voor halen, maar algauw zaten er naalden in de armen van Dorian, Coco erotiseerde de stage en Selia danste en voerde een kleine opera op. Vervolgens was Sisen weer aan de DJ-tafel en er kwam al zeer snel beweging in het publiek.

Kaoru Waranabe zette zich onschuldig in een stoel op het podium en liet zich door Adrien bedienen van een cocktail, waarna een heuse freakshow begon, er werd ijzer, vuur en andere gorigheid gegeten, er werd gepijnigd, doorspiesd, vacuum gezogen en vastgelijmd, verleid en geshowd. Er werd “Decadance gemaakt!”, zoals Adrien het uitdrukte.

Nippon Zasshi had een exclusief interview met de artiesten, in de luxueuze lounge (lees: ongezellige kelder) die als backstage dienst deed:

Hallo, ik ben van Nippon Zasshi, wij maken een magazine over Japanse dingen. Ik ben hier voor een interview met heel de groep. We zullen beginnen met dat iedereen zich even kort voorstelt.

Takuya Angel: Ik ben Takuya Angel, kledingontwerper in Japan. Ik maak een mix van traditionele en ‘new culture’ kledij, ik wil graag ook buitenlandse klanten. Ik ben ook DJ en maak muziek. Ik toon alles op mijn MySpace. Mijn stijlen zijn industrial, tribal en techno, daarin mix ik ook zoals in mode.
Sisen: Industrial DJ, ik werk ook in Takuya Angel’s winkel, we werken een beetje samen.

Ah, maak je dan ook kleding?

Sisen: Nee, enkel DJ, geen designer. We werken wel samen aan verschillende events en projecten.

Hoe noemt de kledingstijl die je draagt?

Takuya Angel: Hij draagt Cyber-Gothic, maar niet echt…

Sisen: Misschien ‘Angel style’.

Velvet: Penis-style! (wijst naar Sisen)

Ik ben performer, ik ben danser/entertainer en doe dangerous arts, body modification en meer. Ik dans ook in visual kei videoclips(o.a. Dir en Grey). Mijn fashion stijl vandaag is meerdere persoonlijkheden tegelijk. Omdat ik vroeger ooit gothic was en ook yamamba, ben ik nu gekleed en opgemaakt als half gothic-half yamamba.

Hoe hebben jullie elkaar allemaal leren kennen?

Sisen: Via Adrian, maar hij is nu nog niet hier.

Takuya: Ik hou van veel culturen. Ik meng ze zowel innerlijk als in mijn kleding en in muziek. Het voelt heel natuurlijk!

Dorian: In europa is het ofwel gothic, ofwel elektro of fashion enzovoort. In Tokyo zijn er veel meer verschillende nuances door elkaar.

Takuya: (wijst naar de vrouw in de zetel achteraan) Dat is Kaoru!

Kaoru: Ka – o – ru !

Velvet: Zij is een heel bekend model.

Takuya: En designer voor het merk Galaxxxy

Kaoru: Ik hou van muziek, drinken en alcohol. Ik ben een vreemde japanse gyaru. Op een ander event ontmoette ik Adrian en we zijn sindsdien vrienden geworden. Hij vroeg me om mee te doen met zijn concept, dus nu doe ik voor het eerst mee met Tokyo Decadance.

Kaoru, wat vind je van de europese jongeren die de Japanse hippe kledingsstijlen overnemen?

Kaoru: Ik hou er enorm van!

Velvet: Het is ongeveer dezelfde stijl als in Japan, er wordt niet veel aan veranderd hier. Maar toch is het een beetje anders, op een vreemde manier. Maar wel goed.

En wanneer gaan jullie terug naar Japan?

Velvet: Morgen doen we Tokyo Decadance in Parijs, dan nog 1 dag rusten en dan terug naar Tokyo.

Morgen al! Hoe houden jullie het vol?

Velvet: Elke dag Red Bull! Ze hebben ook Red Bull in Japan, maar daar smaakt het meer naar water. In Japan drink ik ook vaak Lipovitan D.

Dorian: Ja het is heel vermoeiend maar wel leuk. In Spanje was Tokyo Decadance ongelooflijk, voor ons hotel stond een hele meute fans ons op te wachten, we moesten toen stiekum naar buiten langs de keuken! Sommige mensen kennen ons in europa al via MySpace en zijn al fan nog voor dat ze de eerste keer naar een party komen.

-Het interview werd plots afgebroken omdat iedereen tegelijk op het podium moest. Adrian kwam nog net op tijd binnenstormen, kleedde zich in alle haast om en beloofde me ook nog een interview te geven na de eerste act.

Adrian, vertel eens, hoe is Tokyo Decadance ontstaan?

Adrian: In het begin wou ik gewoon een feestje geven om mensen van verschillende stijl-en muziekculturen te laten mengen. In Frankrijk was dat zeer moeilijk. Daarom trok ik naar Japan om ‘decadance’ te maken.

En waarom net Japan?

Voordat ik er heen ging had ik veel Japanse vrienden, ik las ook vaak manga en ging vaak uit met japanse vrouwen. (knipoogt) Iedereen die meedoet met TD was eerder gewoon aanwezig tussen het publiek. Een voor een heb ik met ze kennis gemaakt en na vrienden te worden zijn ze dan mee gaan doen. De eerste keer dat ik een party gaf onder de naam Tokyo Decadance was Coco er al bij. Velvet kwam al sinds het begin feesten maar doet nog maar sinds vier maanden geleden mee!

Is het niet moeilijk om al die mensen met verschillende stijlen en smaken samen te krijgen op één event?

Ja, het is enorm veel werk, vooral veel denkwerk. Verschillende flyers voor de verscheidene doelgroepen, dat is moeilijk om te balanceren. Telkens opnieuw een uitgebreide publiciteit, daar maak ik geen fouten in. Uiteindelijk komt er in Japan dan tussen de 300 en de 1000 man op af. Het is zoals marketing maar dan leuker, voor mij toch.
In Europa is het anders, omdat we soms al bekend zijn voor ons eerste event in een land, maar met de tijd wordt het een beetje meer zoals in Japan.De energie van het publiek blijft wel anders, ik kan niet goed zeggen wat precies, maar ik ben er wel blij mee.Liefst wil ik Tokyo Decadance gemengd houden en geen stijl op zich laten worden. Voor de organisatie in Europa is veel meer hulp vereist van buitenaf, maar ze begrijpen me soms niet helemaal en zien T.D. als iets apart Japans in plaats van een mengelmoes van aanwezige stijlen. In Japan doe ik veel meer zelf en dat maakt het er op dat vlak wel gemakkelijker.

Europa is niet het enige dat ik doe om Tokyo Decadance te laten groeien. Ik werk nu met Alert Orange voor videoclips en animatie. Ik plan ook een kledingslijn, aanwezigheid in winkels, dat maakt het allemaal groter.

Dat klinkt inderdaad als een hoop werk, maar wel iets waar je veel voor terugkrijgt! Bedankt om dat met ons te delen. Heb je nog enkele laatste woorden voor het Belgisch publiek?

Stop met oorlog tussen Vlaanderen en Wallonië, en begin met seks! Doe zoals ik! En bedankt ook aan de aanwezigen vandaag en ook aan de eigenaar van deze club.

Oke, bedankt voor je tijd en maak er nog een spectaculaire nacht van!

Party foto’s:

Je kan (net zoals bijna met elke foto op Nippon Zasshi) de foto’s vergroten door erop te klikken. De foto’s openen in een nieuw venster.

Meer info op http://www.tokyo-decadance.com/

Artikel en foto’s: Kiyoshi