Ook al bestaan jullie ondertussen al een aantal jaar, toch zijn jullie nog een nieuwe band voor veel mensen, vooral buiten Japan.  Kunnen jullie jezelf even snel voorstellen zodat mensen die dit lezen de leden van Strange Artifact een beetje beter kunnen leren kennen?

Strange Artifact is een steampunk band uit Tokyo, Japan, en bestaat uit MaRy (zang, teksten, chorus) en 130JET (compositie, arrangementen, bas, gitaar en design).

Hoe hopen jullie van invloed te zijn op de muziek –en steampunk scene in het algemeen met jullie eigen muziek?

We willen muziek creëeren met een fantasie element dat niet beantwoordt aan het gewoonlijke Victoriaanse stereotype.  Misschien zelfs een beetje klinkend als muziek van video games.  Ik zou hetzelfde kunnen zeggen over onze teksten.  In plaats van te schrijven over alledaagse dingen, schrijf ik liever meer abstract om die fantastierijke omgeving te creëren.  Op emotioneel vlak wil ik een beeld schetsen van zowel het fragiele dat de gemiddelde mens aan niemand kan tonen als van de kracht die ze in zich hebben om dat fragiele te bevechten.  We zouden dat graag overbrengen in ons werk.

Wat trekt jullie aan in steampunk en hoe geeft dat zich weer in jullie muziek?

Momenteel zijn muziek en mode twee afzonderlijke dingen.  Bekende muzikanten dragen enkel wat momenteel in de mode is.  Vroeger had je Grunge en punk die verwoven waren met mode, dat zie je ook heel fel in steampunk.

Welk aspect van steampunk trekt jullie het meest aan?

Het gevoel van avontuur dat we hadden als kinderen.  Een beetje zoals de werelden die je ziet in de Final Fantasy spellen.  De dorst naar het onbekende, gadgets die tot de verbeelding spreken en ze inspireren, de mode …het is allemaal heel aantrekkelijk.

Jullie kleden je in de steampunk stijl, snappen mensen wat je doet of worden jullie gewoonlijk in hetzelfde hokje gestoken als visual-kei artiesten en groepen?

We worden gewoonlijk ondergebracht in de Gothic underground scene.  Maar iemand die niet bekend is met die scene of visual-kei gaat waarschijnlijk denken dat we ook VK zijn.

Hoe groot is steampunk in Japan volgens jullie?

Er zijn veel steampunk invloeden en designs, maar er is niet echt een scene zoals die van America en Europa.  Maar ik heb wel het gevoel dat die aan het onstaan is in 2012!  Begin april hebben we ongeveer 40 steampunks uit Japan en daarbuiten samengebracht voor een picnic en er zijn ook club events aan het ontstaan.  We hebben veel geleert van de buitenlandse steampunks en we hopen hun voorbeelden te gebruiken bij het uitbouwen van onze eigen scene.

Denken jullie dat J-fashion stijlen zoals mori-kei, dolly-kei en sommige van de Lolita substijlen bijdragen aan de groei van de Japanse steampunk stijl?

Dat is een geweldige vraag!  Momenteel beginnen we in Japan steampunk lolita te zien, een combinatie tussen Lolita en steampunk.  Ik denk dat naar mate hoe meer mensen in de scene betrokken geraken en hun persoonlijke smaken en stijlen bijdragen, de scene des te interessanter gaat worden.

Hoe zouden jullie de sound van Strange Artifact beschrijven en wat onderscheid jullie van andere J-rock groepen, met uitzondering van het steampunk aspect natuurlijk.

Naast het verhaal vertellend element en het voorstellen van etnische muziekstijlen zijn we ook een beetje meer goth dan J-rock bands.

Wat inspireerd jullie het meest zowel als artiesten als steampunks?

Interviews zoals dit kunnen geven.  En dat onze muziek kan reizen van Japan naar d rest van de wereld zodat mensen het kunnen beluisteren.  Dat is heel inspirerend voor ons.

Interview: Hilde Heyvaert 

Lees de rest van dit artikel op  Japan Today.

BUCK-TICK “THE DAY IN QUESTION 2011″

Concert DVD  

Release datum | 23 mei 2012

Review | Hilde Heyvaert

Vorig jaar, op 29 december om exact the zijn, gaf BUCK-TICK hun laatste concert van dat jaar, een DAY IN QUESTION editie (iets dat ze al een aantal jaar doen als ik me niet vergis).  Het was de eerste keer in het bijna 25 jarige bestaan van de band dat een van hun optredens via livestream uitgezonden werd.

 Ik geef eerlijk toe dat ik de DVD nog niet gezien heb, maar ik was wel een van de vele duizende fans die het op nico nico live stream gezien hebben vorige december.  Het is achteraf ook nog ongeveer een maand beschikbaar geweest op youtube, waar ik het ook nog eens herhaaldelijk gezien heb, dus ik weet echt wel waar het over gaat en waar ik het over heb.

 Wat live optredens betreft is dit echt een fantastisch concert.  Ze klonken geweldig, de podium outfit van Imai was zelfs niet al te afgrijselijk om te aanzien (ergens in Japan mist er een bommake haar kleren en waarschijnlijk ook wat gordijnen en een bedsprei) en Atsushi Sakurai heeft zijn volledige vocaal gamma nog eens open getrokken.  Herhaaldelijk.  Zonder ook maar een enkele keer de mist in te gaan.  Iedereen die deze band ook nog maar een beetje kent weet dat de zanger van B-T een van de meest impressionante stemmen van de internationale muziekindustrie heeft, hij kan zowat alles aan gaande van extreem laag tot ridicuul hoog, en dat bewijst hij heel het concert lang.

 Zoals het vaak het geval is met veel Japanse releases bestaat hier een gewone editie van, die enkel het concert is zonder de toegiften (6 nummers) of andere bijlagen, en een gelimiteerde editie die helaas bijna dubbel zo duur is als de gewone.  Op deze editie staan wel alle toegiften en ze komt met een cd versie van het concert, wat het wel het overwegen waard maakt om toch maar voor deze versie te gaan.  Als je het concert niet op CD wil, dan zou ik het toch maar laten om zoveel extra te betalen want zelfs zonder de 6 toegiften blijft dit een episch concert.  En voor die paar extra nummers is dubbel de kost wel een pijnlijke affaire voor de portefeuille.

 TRACKLIST  (vetgedrukte nummers staan enkel op de gelimiteerde versie, die dus ook met live cd versie van het concert komt bovenop de DVD)

Nieuwsgierig naar waar je deze eetstokjes kunt kopen? Lees dan de rest van dit artikel op Japan Today.

Lees de rest van dit artikel op Japan Today.

De Japanners beschouwden Yasujiro Ozu’s (1903-1963) contemplatieve films als té Japans. Ze vreesden dat ze in het buitenland verkeerd begrepen zouden worden. De regisseur (wiens carrière in de jaren 20 begon) deelde deze mening. Vandaar dat zijn werk pas laat het westen bereikte. Maar de kunst van Ozu bleek universeel.
Zijn beheerste, minimalistische stijl heeft een metafysische intensiteit, die vaak wordt omschreven als transcendentaal. Zijn films onthullen het volle pathos van het menselijk bestaan en bezitten een droeve maar serene berusting, een aanvaarding van de dingen zoals ze nu eenmaal zijn.
Het is dit gevoel van ‘mono no aware’ dat Ozu’s werk zo elegant, teder en melancholisch maakt.
De meeste van Ozu’s 53 films zijn bedrieglijk eenvoudige (melo-)drama’s over het leven van de lagere middenklasse (‘shomin-geki’): de periodieke familiecrisissen als gevolg van huwelijksproblemen, kind-ouderrelaties, afscheid en dood, het verdwijnen van de traditionele waarden. In het westen is dit meestal stof voor soaps of sitcoms; in Ozu’s delicate handen leverde het materiaal op voor enkele van de ontroerendste en magistraalste films ooit gemaakt.
In zijn latere periode maakte Ozu o.a. zes films die variaties zijn op hetzelfde thema en die zich telkens in een ander seizoen afspelen. Samma no aji (Een herfstnamiddag, 1962), Ozu’s laatste film, is nu precies 50 jaar oud.

Lees verder voor het volledige programma en nog een film >>

Programma

ZONDAG 6 MEI
20:00 BANSHUN (LATE LENTE)

ZONDAG 13 MEI
20:00 BAKUSHU (VROEGE ZOMER)

VRIJDAG 25 MEI
20:00 SOSHUN (VROEGE LENTE)

VRIJDAG 8 JUNI
20:00 AKIBIYORI (LATE HERFST)

ZONDAG 17 JUNI
20:00 KOHAYAGAWA-KE NO (VROEGE HERFST)

ZONDAG 24 JUNI
20:00 SAMMA NO AJI (EEN HERFSTNAMIDDAG )

Op zaterdag 30 juni speelt ook een Japanse film in Cinema Zuid: I Wish, van Hirokazu Kore-Eda (Nobody Knows, Still Walking).

De 12-jarige Koichi hoopt vurig op een mirakel, dat zijn familie zal herenigen. Na de scheiding van zijn ouders woont hij bij zijn moeder en grootouders op een eiland in het zuiden van Japan. Zijn kleine broer Ryu woont met zijn vader in het noorden. Dan hoort Koichi dat een trein de twee steden waar de broertjes wonen, zal verbinden. Hij gelooft dat zijn wens zal uitkomen wanneer beide treinen elkaar passeren op topsnelheid. Met de hulp van zijn familie en de leerkracht op school plant Koichi een reis naar de treinverbinding met een groepje vrienden. Ook zijn broertje Ryu trekt met een bende kinderen op pad. Elk personage in deze film klopt, van de kinderen tot de volwassenen. 

Meer info en tickets op cinemazuid.be

Bron: http://www.cinemazuid.be/

Praktische info

Zaterdag 3 Maart 2012
Van 12:00 tot 18:00
CC Berchem
Driekoningenstraat 126
Antwerpen-Berchem
Inkom: 5 euro 

Irrasshai 2 kwam en ging, het was een bangelijke dag dankzij de inzet van de Nippon Zasshi vrijwilligers alsook van het gewelige publiek! 

Foto’s kan je bekijken onderaan deze pagina, of in fullsize  in de fotogalerij.

Binnenkort komen hier nog video’s en review van de filmavond, stay tuned!

Anime: The Girl Who Leapt Trough Time

De Japanse animatiefilm voor onze filmavond staat vast: het wordt The Girl Who Leapt Trough Time (Toki o Kakeru Shoujo).
Deze film, geregisseerd door Mamoru Hosoda en geproduceerd door de bekende anime studio Madhouse, gaat over een meisje dat ontdekt letterlijk door de tijd te kunnen ‘springen’. Prachtige animatie en een sterk, meeslepend verhaal!

Speelfilm: Zebraman

Een beestige komedie over een uitgeblust leerkracht die opgaat in zijn jeugd-idool en superheld: Zebraman!

SPYAIR “My World”

Single  

Review | Hilde Heyvaert

Fans van SPYAIR zullen waarschijnlijk blij zijn te vernemen dat “My World”, hun laatste single met 3 nummers erop, in de stijl is van hun vorige album “Rockin’ the World”.  Zowel de titelsong “My World” als de B-kant “Come on” hebben die typische sound waar SPYAIR voor bekend staat. 

Het laatste nummer is een acoustische versie van “BEAUTIFUL DAYS”, een nummer dat origineel staat op Rockin’ the World.   Het is zeker fijn te horen dat de band meer in hun mars heeft dan fijne rock en power pop nummers.  Deze uitvoering van een al bestaand nummer is zeker de moeite waard.  Vooral de samenzang vind ik erg geslaagd maar de arrangementen moeten er zeker niet voor onder doen.

Zoals altijd gaat het hier om energieke muzieke songs die je een goed gevoel geven over de muziek van deze band.  En ja ok, er zijn zo 13 in een dozijn bands, maar de stem van zanger IKE onderscheiden deze groep toch wel van de rest met hun eigen distinctieve sound.  Die veel jonge groepen in Japan trouwens pogen te kopiëren, wat ook weer wat zegt over de populariteit van SPYAIR. 

Ik zou dit zeker aanraden aan zowel fans van de groep en mensen die hun muziek graag willen leren kennen omdat alle drie de nummers een goede indruk geven van wat er doorgaans van deze band te verwachten is. 

Lees de rest van dit artikel op Japan Today, hier en hier.

Wil je meer weten? Lees dan de rest van het artikel op Japan Today.

De recente tand-hit in Japan, genaamd “tsuke yaeba” waarbij vrouwen hun tanden laten bijwerken om een slecht gebit te hebben, heeft iets nieuws voortgebracht. Zoals het vaak gaat in Japan, gaan nieuwe hits vaak samen met de vorming van een nieuwe girlsband, wat ook in dit geval zo is. Hun naam:  TYB48.
Achttien jaar jonge Nana, Mio en Rika werden gekozen uit een groep sollicitanten die werden samengebracht door een tandartspraktijk die zich specialiseert in  “tsuke yaeba”.

Nana, Mio en Rika, de drie leden van TYB48.

 Lees de rest van dit artikel op Japan Today. 

Wesbite van de sponserende tandartsenpraktijk Pure Cure.
De officiële website van TYB48. 

Intro video: 

Lees de rest van dit artikel op Japan Today. 

Lees de rest van dit artikel op Japan Today.

 Als je je muziek zou moeten omschrijven in 5 worden, welke zou je dan kiezen?
Kiwamu: Gothic, Industrial, duister, rock en rood.

Jullie zijn een Goth band, dus natuurlijk is zowel jullie muziek als look best duister.  Vinden jullie ooit ook inspiratie in lichtere, meer vreugdevolle dingen?  
Kiwamu: Wanneer ik de muziek en lyrics schrijf is dat met de intentie dat ze donker zijn, dus denk ik ook in die termen en gebruik ik enkel duistere zaken als inspiratie.  Ik denk niet dat ik geïnspireerd ben door andere bands wanneer ik denk over de melodie en arrangementen.

Jullie staan nu op MiA4, wat vinden jullie het beste aan op een conventie optreden?
Kiwamu: Op een conventie optreden is vaak makkelijk en er komen ook veel fans naar onze shows.  De locatie is vaak ook heel goed, met goede klank en akoestiek.  Ik heb in totaal al op 70 of 80 conventies gespeeld, ook in de US onder andere.  Deze conventie, Made in Asia, is een heel goede naar mijn mening.

Kiwamu, je hebt over heel de wereld opgetreden, zelfs Australië (nvdr: Blood was een van de eerste J-rock groepen ooit om in Australië op te treden), welk land is je echt bijgebleven?
Kiwamu: *lacht* Ik zou België moeten zeggen.  Alle landen hebben hun goede kanten, net als elke stad in elk land dat ik bezocht heb.  Ik hou van ze allemaal omdat ik echt hou van optreden buiten Japan.

Waar zou je het liefst naartoe terugkeren voor een concert?
Kiwamu: Ik zou heel graag terug willen gaan naar de US en Mexico omdat ik daar heel goede vrienden heb.  Ze hebben BLOOD geholpen 8 jaar geleden en ze zijn als broers en zussen voor me.  Dus ik wil altijd naar daar terugkeren.

 Jill van Rose Noire heeft een belangrijke rol gespeeld in jullie videoclip voor Elizabeth, zijn er plannen voor een muzikale samenwerking met haar band?
Kiwamu: Nee dat was gewoon een one-off. Ik had het idee om samen te werken voor deze ene keer omdat het een goede manier was om zowel BLOOD als Rose Noire tegelijk te promoten.  Ze was ook perfet voor die rol en heeft het heel goed gedaan.

Zijn er andere muzikanten waar jullie nog graag mee zou willen samenwerken in de toekomst?
Kiwamu: Zolang het goede mensen zijn ben ik altijd bereid te helpen indien mogelijk.  We hebben wel geen concrete plannen of wensen om met specifieke artiesten in de toekomst samen te werken.

Zijn er plannen om binnenkort een nieuwe CD uit te brengen?
Kiwamu: *glimlach* eerst de Europese tournee en dan zien we wel.  Ik hoop een album uit te brengen met de nieuwe leden.  Misschien is het iets voor volgend jaar.

Gaan jullie in de US en Mexico toeren na deze Europese tournee?
Kiwamu: Ik zou dat zeker graag doen maar het is moeilijk om momenteel in Mexico te spelen aangezien K-pop daar momenteel ontzettend populair is.  Ik denk dat die scene snel voorbij zal zijn, en hopelijk kunnen we daarna terug naar Mexico gaan.

Voor verschillende leden van de band is dit jullie eerste Europese tour, hoe voelen jullie erbij om in Europa te zijn?  
Hayato: We zijn echt enorm enthousiast en kijken er erg naar uit!

Welke landen kijken jullie het meest naar uit om te bezoeken?
Kiwamu: Vooral degene waar ik nog nooit eerder geweest ben zoals België, Tsjechië, Zwitserland en Rusland.

Interview door Hilde Heyvaert en Agnes ‘Aruko’ Van De Genachte (interview double).

BLOOD is:
Hayato: zang
Kiwamu: lead gitaar & synthesisers
Kazuha: bas (voor de toernee), ritme gitaar (op de opnames)
Azami: bas (op de opnames)
Dora: drums 

Officiële website

Lees de rest van dit artikel op  Japan Today.

 Lees de rest van dit artikel op  Japan Today.

Lees de rest van dit artikel op Japan Today.

Al moet ik daar in alle eerlijkheid wel bij zeggen dat het een beetje een pindakaas-geval is: je houdt ervan of je moet’t niet. Er is (voor zover ik weet) niet echt een “tussenin” categorie van mensen.

Officiële site: http://66.xmbs.jp/solaris/

Weer een band die qua uiterlijk aan SuG (in hun begintijd) doet denken, maar van muziek toch wel duidelijk harder is en minder “schattig”. Het is een mengeling van softrock, gewone rock en melodiën die pop-achtig aanvoelen.

Ze bestaan sinds eind 2011 en zijn als raketjes afgevuurd door het succes van hun mini-album “ツバサ‐ 限定盤‐” dat uitkwam nadat hun eerste single in de smaak viel.

Zelf hoop ik dat ze niet tè groot worden, dat doet een artiest vaak meer slecht dan goeds. Zowel in de muziek als voor de artiest zelf.. Er zijn uitzonderingen die hun eigen label hebben (Gackt, L’Arc~en~Ciel, Miyavi, Dir en Grey, Moi dix Mois..), maar het gros blijft bij een platenmaatschappij.. ..en dat brengt verplichtingen met zich mee, waar een artiest vaak onder lijdt.. ..vooral in deze snel evoluerende maatschappij, het digitale tijdperk enzovoort..

Daar wilde ik toch even op wijzen in deze economisch niet zo optimale tijden. iTunes is een afrip voor de artiest. Dus koop liever de CD.. ..hoewel eigenlijk ook dat een afrip is voor de artiest (we weten allemaal hoe geweldig gul platenmaatschappijen zijn voor de artiesten voor wie ze produceren..), maar er is nu eenmaal geen beter systeem..

Terug naar Solaris.★ zelf; 3 van de 4 leden hebben ook elk een eigen blog, dat ze niet enkel gebruiken om hun CDs en shows te promoten. Ze posten dagdagelijkse dingen, vaak best grappig, en laten comments toe zodat de fans ook even kunnen zeggen wat ze ervan vinden.

Ik zeg alvast wat ik ervan vind: meer van dat!

L’Arc~en~Ciel “Butterfly”

Album  

Review | Hilde Heyvaert

 Laat me beginnen met te zeggen dat ik dit album toch meerdere keren moest beluisteren voor ik het gevoel had dat ik het iets of wat kon appreciëren (en ja dat heb ik dan ook gedaan voor ik deze review schreef).   Het zou me niet verbazen dat andere mensen hetzelfde probleem hebben met deze laatste van “Laruku” zoals de fans de band vaak noemen.

 Sommige nummers, zoals Shade of Seasonvond ik meteen geweldig maar in het algemeen genomen ben ik nog steeds niet weg van de meeste songs op dit album.  Ik vind stukken en beetjes best ok, zoals de core van XXX, dat een beetje meer electro rock is genre gewijs, en met momenten grenst aan synth pop.  Het was een fijne afwisseling met sommige van de nummers die me helaas het gevoel gaven alsof iemand met brute kracht een breinaald door mijn hersenen ramde

 Hyde heeft een goede stem, daar discussieerd niemand over, maar ik heb de indruk dat hij zijn vocale capaciteiten wel eens overschat, zo ook op dit album.  Compositie gewijs is er ook geen discussie over mogelijk dat ze echt wel weten wat ze doen, ik ben gewoon niet altijd te vinden voor het resultaat.  Soms doen ze gelukkig dan weer wel op vrij geniale dingen zoals de blazers toevoegen op GOOD LUCK MY WAY – BUTTERFLY.

Algemeen gezien is dit een album vol melodiuze rock, op een paar uitzonderingen na, maar helaas is het resultaat niet altijd even geweldig en blijft dit maar een middelmatig staaltje J-rock.

BUCK-TICK “Elise no Tame ni”

Single  

Release datum|23 mei 2012

Review | Hilde Heyvaert

 Ook al komt de single pas volgende maand uit, duizenden fans hebben op 14 april de preview op nico nico al gezien waarin hij werd voorgesteld.  Dus moest iemand zich afvragen waarom ik dit nummer review meer dan een maand voor release datum, daar is je antwoord.

 Sinds de aankondiging dat de nieuwe single van BUCK-TICK “Elise ni Tame ni” (voor Elise) zou gaan noemen was het speculatie troef of het al dan niet iets te maken zou hebben met Beethoven’s “Für Elise” op het internet. 

Laat me beginnen met iedereen verzekeren dat dit niets te zien heeft met Beethoven of eender welke andere klassieke componist. 

Dit is een typische B-T klassieker in wording: net de juiste hoeveelheid electronica gemengd met krachtige hard rock.  Het nummer heeft de typische straight rock sound waar BUCK-TICK voor bekend geworden is met hun twee meest recente albums (Memento Mori en RAZZLE DAZZLE).  Als we van deze single mogen uitgaan, bouwen ze verder op waarmee ze met die albums begonnen zijn.

Zoals altijd is Acchan Sakurai’s stem fantastisch en perfect in combinatie met de muziek zelf, wat ervoor zorgt dat die opnieuw een top hard rock nummer geworden is.

Ik zou niet zo ver durven gaan als te zeggen dat ze zichzelf hiermee hebben heruitgevonden, want dat is niet het geval, maar ze hebben wel opnieuw een geweldige song geproduceerd die zeker kan tippen aan veel van hun andere klassieke hardere nummers.